آموزش و یادگیری هوشمند در آموزش و پرورش

هدف پژوهش حاضر، تبیین مفهوم آموزش و یادگیری هوشمند و بررسی ظرفیت ها، چالش ها و الزامات به کارگیری هوش مصنوعی در آموزش و پرورش است. این پژوهش با روش مروری تحلیلی انجام شده و با استفاده از مطالعات فارسی و انگلیسی مرتبط با هوش مصنوعی آموزشی، یادگیری شخصی سازی شده، یادگیری خودتنظیم، برنامه درسی و نقش معلم، ابعاد مسئله تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند با تحلیل داده های یادگیری، ارائه بازخورد فوری، تنظیم سطح دشواری فعالیت ها، تولید و سازگارکردن محتوای آموزشی و شناسایی زودهنگام مشکلات یادگیری، زمینه تحقق آموزش متناسب با تفاوت های فردی را فراهم کند. در عین حال، چالش هایی مانند حریم خصوصی و امنیت داده های دانش آموزان، سوگیری الگوریتمی، شکاف دیجیتال، کاهش تعامل انسانی، وابستگی یادگیرنده، تولید اطلاعات نادرست و دشواری سنجش اصالت آثار دانش آموزان، ضرورت سیاست گذاری و نظارت انسانی را برجسته می سازد. بر اساس تحلیل منابع، آموزش هوشمند زمانی اثربخش است که فناوری در خدمت اهداف تربیتی قرار گیرد و نقش معلم به عنوان طراح، تسهیل گر، راهنما و داور حرفه ای حفظ شود. همچنین، توسعه سواد هوش مصنوعی برای معلمان و دانش آموزان، بازطراحی ارزشیابی، ایجاد زیرساخت عادلانه و تدوین چارچوب اخلاقی و حقوقی از الزامات اساسی این تحول است. نتیجه گیری پژوهش آن است که هوشمندسازی آموزش و پرورش نباید به معنای جایگزینی انسان با ماشین تلقی شود؛ بلکه باید به صورت همکاری هوشمند میان معلم، دانش آموز، داده و فناوری دنبال شود.

کلیدواژه ها:

آموزش هوشمند ، یادگیری هوشمند ، هوش مصنوعی ، یادگیری شخصی سازی شده ، یادگیری خودتنظیم ، آموزش و پرورش ، معلم