بررسی رابطه سبک مدیریت قرآنی مدرسه با تقویت باورهای دینی و احساس تعلق دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبک مدیریت قرآنی مدرسه با تقویت باورهای دینی و احساس تعلق دانش آموزان به محیط آموزشی به مرحله اجرا درآمد. این پژوهش از حیث هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر پیمایش میدانی است. جامعه آماری تحقیق را کلیه دانش آموزان تشکیل دادند که با بهره گیری از جدول کرجسی و مورگان و روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، حجم نمونه مشخص و انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد سبک رهبری و مدیریت مبتنی بر آموزه های قرآنی، پرسشنامه التزام و باورهای دینی و مقیاس احساس تعلق به مدرسه بود که روایی صوری و محتوایی آن ها با نظر متخصصان علوم تربیتی و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت. مدل تحلیل داده ها بر پایه روش های آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و استنباطی، مشتمل بر آزمون ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه از طریق نرم افزار آماری SPSS تدوین و اجرا گردید. همچنین جهت برازش و تدقیق مدل مفهومی، از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) بهره گرفته شد. نتایج به دست آمده نشان داد که میان سبک مدیریت قرآنی مدیران و مولفه های تقویت باورهای دینی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. علاوه بر این، ابعاد مدیریت قرآنی نظیر تکریم انسان، عدالت محوری، رویکرد مشورتی و رفتار محبت آمیز توانسته اند احساس تعلق خاطر دانش آموزان به مدرسه را به شکل معناداری پیش بینی نمایند. یافته ها حاکی از آن است که استقرار شاخص های مدیریتی قرآن بنیان، نه تنها فضای عاطفی و پیوند روانی دانش آموز با مدرسه را مستحکم می سازد، بلکه موجب تعمیق زیست دینی و انگیزش تحصیلی آنان می گردد. در نهایت، توجه به مولفه های رهبری تحول آفرین قرآنی در برنامه ریزی های آموزشی و گزینش مدیران مدارس، راهبردی موثر برای بهبود اقلیم سازمانی و تربیت اخلاقی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت قرآنی ، باورهای دینی ، احساس تعلق به مدرسه ، اقلیم سازمانی ، دانش آموزان