بررسی تاثیر استفاده از عامل های آموزشی هوشمند بر توسعه مهارت های حل مسئله در دانش آموزان

هدف این مقاله مروری، بررسی و تحلیل یافته های پژوهش های داخلی و خارجی درباره ی تاثیر عامل های آموزشی هوشمند بر توسعه ی مهارت های حل مسئله در دانش آموزان بود. این مطالعه با رویکرد تحلیلی‑توصیفی و با استفاده از مرور نظام مند منابع معتبر علمی در بازه ی زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ انجام شد. یافته ها نشان داد که عامل های آموزشی هوشمند با بهره گیری از مدل سازی شناختی، تحلیل داده های یادگیری و ارائه ی بازخورد تطبیقی، محیطی شخصی سازی شده و تعاملی برای یادگیرندگان فراهم می کنند و در مقایسه با روش های سنتی، تاثیر معناداری بر بهبود مولفه های مختلف مهارت حل مسئله از جمله تحلیل موقعیت، انتخاب راهبرد مناسب، آزمون فرضیه ها و ارزیابی نتایج داشتند. ویژگی هایی مانند بازخورد فوری، تنظیم سطح دشواری تکالیف و امکان تمرین مکرر در محیط های شبیه سازی شده، به عنوان عوامل کلیدی در ارتقای درگیری شناختی و تقویت تفکر انتقادی دانش آموزان گزارش شدند. بااین حال، اثربخشی این سیستم ها به کیفیت طراحی آموزشی، میزان انطباق با برنامه ی درسی و نحوه ی ادغام آن ها در کلاس درس وابسته بود و پژوهش ها بر ضرورت انجام مطالعات بیشتر در زمینه ی اثرات بلندمدت، تفاوت های فردی یادگیرندگان و چالش های اجرایی در مدارس تاکید داشتند. در مجموع، شواهد موجود بیانگر آن بود که عامل های آموزشی هوشمند می توانند به عنوان ابزاری موثر در توسعه ی مهارت های حل مسئله و ارتقای کیفیت یادگیری مورد استفاده قرار گیرند، مشروط بر آنکه طراحی و اجرای آن ها بر مبنای اصول علمی یادگیری و نیازهای واقعی دانش آموزان صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

عامل های آموزشی هوشمند ، هوش مصنوعی در آموزش ، مهارت حل مسئله ، یادگیری تطبیقی