بررسی نقش سیستم های مدیریت یادگیری هوشمند در بهبود تعامل یادگیرنده–محتوا و ارتقای کیفیت یادگیری در آموزش الکترونیکی

با گسترش آموزش الکترونیکی، نیاز به سامانه هایی که بتوانند تجربه ی یادگیری را با ویژگی های فردی یادگیرندگان همسو سازند، بیش ازپیش آشکار شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سیستم های مدیریت یادگیری هوشمند در بهبود تعامل یادگیرنده محتوا و ارتقای کیفیت یادگیری در محیط های الکترونیکی انجام شده است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی توصیفی و با استفاده از مرور نظام مند منابع علمی معتبر داخلی و خارجی در بازه ی زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ صورت گرفته است. ابتدا ابعاد و مولفه های تعامل یادگیرنده محتوا در محیط های دیجیتال شناسایی و سپس قابلیت های کلیدی سیستم های مدیریت یادگیری هوشمند شامل شخصی سازی مسیر یادگیری، پیشنهاد محتوای تطبیقی، ارائه ی بازخوردهای آنی، تحلیل رفتار یادگیرنده و پایش پیوسته ی پیشرفت تحصیلی، مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که این سیستم ها از طریق کاهش بار شناختی اضافی، افزایش درگیری شناختی و تقویت انگیزش درونی، به بهبود درک مفهومی و تثبیت پایدار یادگیری منجر می شوند. همچنین، قابلیت انطباق محتوا با سطح دانش، سرعت یادگیری و سبک های شناختی مختلف، بستری پویا و تعاملی فراهم می آورد که می تواند کیفیت فرایند آموزش الکترونیکی را به طور معناداری ارتقا دهد. بر این اساس، استفاده ی هدفمند از سیستم های مدیریت یادگیری هوشمند، به ویژه در کنار طراحی آموزشی اصولی و توانمندسازی مدرسان، راهکاری موثر برای افزایش اثربخشی برنامه های آموزش الکترونیکی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

سیستم های مدیریت یادگیری هوشمند ، آموزش الکترونیکی ، تعامل یادگیرنده–محتوا ، کیفیت یادگیری ، شخصی سازی یادگیری.