بررسی رابطه ی بین هوش معنوی و تاب آوری تحصیلی در دانش آموزان با میانجی گری خودکارآمدی

محیط های تحصیلی معاصر سرشار از چالش ها، استرس ها و فشارهای روانی متعددی هستند که می توانند سلامت روانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهند. در این میان، توانایی دانش آموزان برای سازگاری موفقیت آمیز با این فشارها که تحت عنوان تاب آوری تحصیلی شناخته می شود، نقشی حیاتی در پیشگیری از افت تحصیلی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی بین هوش معنوی و تاب آوری تحصیلی در دانش آموزان با میانجی گری خودکارآمدی به رشته تحریر درآمده است. هوش معنوی به عنوان یک ظرفیت سازش یافته ذهنی، بستری برای معنابخشی به تجارب زندگی و غلبه بر بحران ها فراهم می آورد و خودکارآمدی نیز نشان دهنده باور فرد به توانایی های خود در انجام تکالیف است. روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور سیستماتیک ادبیات نظری و مدل های ساختاری روان شناسی تربیتی است. یافته های تحقیق نشان می دهد که هوش معنوی هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم از طریق افزایش باورهای خودکارآمدی، توانایی دانش آموزان را در مواجهه با چالش های تحصیلی ارتقا داده و موجبات افزایش تاب آوری تحصیلی آنان را فراهم می سازد. در واقع، خودکارآمدی نقش یک کاتالیزور و میانجی مقتدر را در تبدیل ظرفیت های معنوی به رفتارهای سازش یافته تحصیلی ایفا می کند. در نهایت، پیشنهادهایی جهت گنجاندن این مولفه ها در برنامه های پرورشی مدارس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش معنوی ، تاب آوری تحصیلی ، خودکارآمدی ، متغیر میانجی ، روان شناسی تربیتی ، سلامت روان دانش آموزان.