بررسی ارتباط میان جهت گیری های انگیزشی(درونی، بیرونی و بی انگیزشی) وپیشرفت تحصیلی دانش آموزان در یادگیری زبان عربی(به عنوان زبان دوم )

انگیزش از جمله عواملی است که می تواند در فرآیند زبان آموزی نقشی موثر و قابل بررسی داشته باشد . بنابراین پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین جهت گیری های انگیزشی ( درونی ، بیرونی و بی انگیزشی ) و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در یاد گیری زبان عربی به عنوان زبان دوم پرداخته است . پژوهش به صورت توصیفی ( همبستگی ) انجام شد . جامعه آماری پژوهش شامل ۶۰ دانش آموز (۲۰ نفر پایه دهم ریاضی ، ۲۰ نفر پایه یازدهم ریاضی و ۲۰ نفر پایه دوازدهم ریاضی ) با بازه ی سنی ۱۷- ۱۵ سال از مدرسه پسرانه نمونه دولتی شهید کاشانی پور شهرستان فردیس استان البرز بوده است . ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه ی مقیاس جهت گیری های انگیزشی زبان نولز و همکاران (۲۰۰۰) و میانگین نمرات خرداد ماه سال گذشته می باشد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی ( شامل ضریب همبستگی پیرسون و معادله رگرسیون چند متغیره ، آزمون تحلیل واریانس یک راهه ) استفاده شد . نتایج پژوهش نشان داد که در یادگیری زبان عربی به عنوان زبان دوم بین انگیزش درونی و مولفه های آن با پیشرفت تحصیلی رابطه ی مثبت و معنادار وجود دارد . همچنین بین جهت گیری بی انگیزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در یادگیری زبان دوم رابطه منفی و معنادار وجود دارد . اما بین انگیزش بیرونی و مولفه های آن با پیشرفت تحصیلی رابطه ی معناداری مشاهده نشد علاوه بر این نتایج تحلیل رگرسیون چند متغیره نشان داد که عامل انگیزش درونی بیشترین سهم را در پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در یادگیری زبان دوم بر عهده دارد . نتایج پژوهش حاضر تاکید بر افزایش انگیزش درونی در دانش آموزان می باشد که به نوبه ی خود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را در بر خواهد داشت .

کلیدواژه ها:

جهت گیری های انگیزشی ، انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، بی انگیزشی ، پیشرفت تحصیلی