بررسی اثربخشی مداخلات نور و حرکتی و معنویت محور بر ocd با تاکید بر نقش بهبود علائم نوروژنز ، نوروپلاستیسیتی و تنظیم cstc وارائه یک مدل مفهومی

اختلال وسواس فکری -عملی یک اختلال شایع در میان اختلالات روانی است ؛ که با ایجاد رفتارهای تکرار شونده وافکار تکراری مکرر باعث اختلال در کارکرد های روز مره افراد در جنبه های مختلف از جمله اجتماعی وشغلی می شود . پژوهش های عصب روان شناختی ونقش نوروژنز ونوروپلاستیسیتی عصبی وتنظیم وتعدیل مدار در این اختلال نقش بسیار بر جسته ای داشته اند .با این حال رویکرد های بی شماری بر درمان ها مداخلات بر یک بعد متمرکز بوده اند . این مدل به تعامل معنویت وسبک زندگی وفرایند های روان شناختی توجه داشته است .مقاله حاضر با مرور شواهد مبتنی در حال حاضر یک مدل مفهومی را برای تبیین تاثیر تمرینات معنویت محور ونوروحرکتی وخواب وتغذیه بر علائم وسواس فکری -عملی ارائه می کند . در این مدل گمان می شود که این عامل ها از طریق بهبود توجه پایدار ، توجه انتخابی ، مهار پاسخ ،حافظه کاری، انعطاف پذیری شناختی ،آگاهی بدنی ویکپارچگی حسی وحرکتی وهماهنگی دو طرفه وتنظیم هیجان وخود تنظیمی معنوی بر عملکرد مدارقشر مخ -جسم مخطط-تالاموس-قشرمخ اثر می گذارد .بر اساس چار چوب این مدل تعامل بین عامل های بالا سبب کاهش علائم وسواس فکری -عملی شود ؛ مدل پیشنهادی حاضر می تواند مبنایی برای طراحی پژوهش های تجربی آینده وتوسعه مداخلات چند بعدی بشود .

کلیدواژه ها:

نورون ها ، وسواس فکری ، ocd