مدیریت فناوری و نوآوری در آموزش عالی

تحولات پرشتاب فناوری های نوین و گسترش اقتصاد دانش بنیان، نقش دانشگاه ها را از نهادهای صرفا آموزشی به سازمان هایی نوآور و کارآفرین تغییر داده است. در چنین شرایطی، مدیریت فناوری و نوآوری در آموزش عالی به یکی از مولفه های اساسی برای ارتقای کیفیت آموزشی، افزایش بهره وری پژوهشی و پاسخ گویی به نیازهای جامعه و صنعت تبدیل شده است. هدف این مقاله بررسی ابعاد، کارکردها و راهبردهای موثر مدیریت فناوری و نوآوری در نظام آموزش عالی و تبیین نقش آن در توسعه علمی و رقابت پذیری دانشگاه ها است.روش این پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل مفهومی، مهم ترین مولفه های مدیریت فناوری و نوآوری در دانشگاه ها مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که استقرار نظام مدیریت فناوری در آموزش عالی می تواند از طریق توسعه زیرساخت های دیجیتال، حمایت از پژوهش های کاربردی، تقویت ارتباط دانشگاه با صنعت، و ایجاد فرهنگ نوآوری در میان اعضای هیئت علمی و دانشجویان، زمینه ارتقای کارآمدی و اثربخشی نظام دانشگاهی را فراهم کند. همچنین، استفاده از فناوری های آموزشی نوین، نظام های مدیریت دانش، مراکز رشد و شتاب دهنده های دانشگاهی، نقش مهمی در تبدیل دانش به ارزش اقتصادی و اجتماعی ایفا می کنند.نتایج پژوهش نشان می دهد که دانشگاه هایی که به صورت راهبردی به مدیریت فناوری و نوآوری توجه دارند، در تولید علم، تجاری سازی دانش، توسعه کارآفرینی دانشگاهی و افزایش تعاملات علمی و صنعتی موفق تر عمل می کنند. از این رو، طراحی سیاست های حمایتی، تقویت زیرساخت های فناورانه و توسعه مهارت های نوآورانه در میان ذی نفعان آموزش عالی می تواند به شکل گیری دانشگاه های نسل سوم و چهارم و حرکت به سوی نظام آموزش عالی هوشمند و نوآور کمک کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت فناوری ، نوآوری در آموزش عالی ، تحول دیجیتال دانشگاه ها ، دانشگاه کارآفرین ، مدیریت دانش ، فناوری آموزشی