تبیین نقش هوش هیجانی در ارتقای یادگیری عمیق دانش آموزان: تاکید بر خودتنظیمی هیجانی، انگیزش تحصیلی و مشارکت شناختی

یادگیری عمیق یکی از رویکردهای نوین در تعلیم و تربیت است که فراتر از حفظ و بازتولید اطلاعات، بر درک مفهومی، ارتباط میان آموخته ها، تفکر انتقادی، حل مسئله، انتقال دانش به موقعیت های جدید و مشارکت فعال یادگیرنده تاکید دارد. تحقق چنین نوعی از یادگیری تنها به توانایی های شناختی دانش آموزان وابسته نیست، بلکه عوامل هیجانی و انگیزشی نیز نقش مهمی در کیفیت و عمق فرایند یادگیری ایفا می کنند. در این میان، هوش هیجانی به عنوان مجموعه ای از توانایی های مرتبط با شناخت، درک، تنظیم و استفاده سازنده از هیجان ها، می تواند زمینه مناسبی برای شکل گیری یادگیری عمیق فراهم کند. هدف مقاله حاضر، تبیین نقش هوش هیجانی در ارتقای یادگیری عمیق دانش آموزان با تاکید بر خودتنظیمی هیجانی، انگیزش تحصیلی و مشارکت شناختی است. این مقاله با استفاده از روش مطالعه مروری و تحلیل منابع علمی مرتبط، به بررسی پیوند میان مولفه های هیجانی و فرایندهای شناختی یادگیری می پردازد. یافته های مطالعات نشان می دهد که خودآگاهی هیجانی می تواند به دانش آموز در شناخت وضعیت های هیجانی موثر بر یادگیری کمک کند و خودتنظیمی هیجانی نیز امکان مدیریت اضطراب، ناکامی و هیجان های منفی را افزایش می دهد. همچنین، برخورداری از مهارت های اجتماعی و همدلی می تواند تعاملات کلاسی و یادگیری مشارکتی را تقویت کند. بر این اساس، توجه همزمان به ابعاد شناختی، هیجانی و انگیزشی در طراحی محیط های آموزشی می تواند زمینه ساز یادگیری معنادارتر و عمیق تر شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، یادگیری عمیق ، خودتنظیمی هیجانی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت شناختی ، دانش آموزان