ارتباط میان تاب آوری اجتماعی وتوانایی سازگاری دانش آموزان در محیط های آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی همه جانبه و عمیق ارتباط میان تاب آوری اجتماعی و ابعاد گوناگون توانایی سازگاری دانش آموزان در بسترهای پویای آموزشی به انجام رسیده است. مدرسه به عنوان یک نهاد اجتماعی بنیادین و نخستین عرصه رسمی انتقال هنجارهای فرهنگی و تعاملات بین فردی، دانش آموزان را با طیف وسیعی از چالش های تحصیلی، تعارضات گروه همسالان، فشارهای ارزیابی و دگرگونی های شناختی-عاطفی روبه رو می سازد؛ رویارویی کارآمد با چنین تنش هایی، مستلزم ظرفیت های انطباقی نیرومندی است که ریشه در سازه های روانی-اجتماعی فرد دارند. بر این اساس، مسئله کانونی تحقیق حاضر تبیین چگونگی اثرگذاری مولفه های تاب آوری اجتماعی بر قابلیت های سازگاری تحصیلی، عاطفی و اجتماعی محصلان در اتمسفر یادگیری است. شیوه و روند پژوهش حاضر مبتنی بر روش مروری-تحلیلی و کاوش سنتزپژوهانه در شواهد تجربی، متون نظری، مقالات نمایه شده در پایگاه های استنادی معتبر و چارچوب های تبیینی معاصر در روان شناسی تربیتی و جامعه شناسی آموزش و پرورش است؛ در فرایند اجرای این پژوهش، محقق به واکاوی مقایسه ای متغیرهای کانونی پرداخته و الگوهای مفهومی پیونددهنده ظرفیت های انطباق پذیری با تعاملات درون مدرسه ای را استخراج و صورت بندی نموده است. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهشی نشان می دهد که ابعاد تاب آوری اجتماعی—نظیر حمایت درک شده، مهارت های ارتباطی، کارآمدی جمعی و شایستگی اجتماعی—به عنوان سپری محافظت کننده در برابر تنیدگی های محیط مدرسه عمل نموده و پیش بینی کننده قدرتمند سازگاری همه جانبه، بهبود عملکرد تحصیلی و پیشگیری از رفتارهای ناسازگارانه، افت تحصیلی و انزوای اجتماعی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری اجتماعی ، سازگاری دانش آموزان ، محیط های آموزشی