اثربخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر کاهش اضطراب و افزایش مهارت های اجتماعی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یکی از اختلالات عصبی رشدی است که با دشواری در تعامل اجتماعی، ارتباط، انعطاف پذیری رفتاری و تنظیم هیجانات همراه است و اضطراب نیز در بسیاری از کودکان دارای این اختلال می تواند موجب تشدید مشکلات ارتباطی و کاهش مشارکت آنان در موقعیت های اجتماعی شود. ازاین رو، استفاده از روش های مداخله ای متناسب با ویژگی های رشدی و علایق کودکان، اهمیت ویژه ای دارد. بازی درمانی شناختی رفتاری با بهره گیری از ظرفیت طبیعی بازی، مفاهیم شناختی و رفتاری را در قالب فعالیت های قابل فهم و جذاب به کودک منتقل می کند و می تواند زمینه مناسبی برای شناسایی و اصلاح افکار اضطراب زا، تمرین رفتارهای اجتماعی و افزایش توانایی سازگاری فراهم آورد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر کاهش اضطراب و افزایش مهارت های اجتماعی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام شده است. روش مطالعه از نوع مروری تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز با بررسی منابع و پژوهش های فارسی مرتبط با بازی درمانی، اضطراب، مهارت های اجتماعی و اختلال طیف اوتیسم گردآوری و تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازی درمانی، به ویژه هنگامی که با اصول شناختی رفتاری، فعالیت های مشارکتی، آموزش مهارت های ارتباطی و تمرین موقعیت های اجتماعی همراه شود، می تواند در کاهش نشانه های اضطراب، کمرویی، گوشه گیری و مشکلات رفتاری و همچنین در تقویت تعامل با دیگران، مشارکت اجتماعی، ارتباط موثر و مهارت های سازگارانه کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم نقش داشته باشد. بر این اساس، بازی درمانی شناختی رفتاری می تواند به عنوان یکی از رویکردهای مداخله ای قابل استفاده در برنامه های آموزشی، توانبخشی و روان شناختی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی شناختی رفتاری ، اختلال طیف اوتیسم ، اضطراب ، مهارت های اجتماعی ، کودکان ، تعامل اجتماعی ، مداخله روان شناختی