نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای تاب آوری، سازگاری اجتماعی و سلامت روان فراگیران از کودکی تا بزرگسالی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 57

فایل این مقاله در 28 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RVRTETPD01_829

تاریخ نمایه سازی: 1 مهر 1405

چکیده مقاله:

آموزش مهارت های زندگی به عنوان یکی از موثرترین راهبردهای پیشگیرانه و ارتقایی در حوزه سلامت روان، نقشی تعیین کننده در توانمندسازی افراد در مواجهه با چالش های زندگی از کودکی تا بزرگسالی ایفا می کند. مهارت های زندگی مجموعه ای از توانایی های روانی–اجتماعی هستند که قدرت سازگاری و رفتار مثبت و کارآمد را افزایش می دهند و فرد را قادر می سازند تا بدون آسیب رساندن به خود یا دیگران، مسئولیت های نقش اجتماعی خود را بپذیرد و با چالش ها و مشکلات روزانه زندگی به شکل موثر روبه رو شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای تاب آوری، سازگاری اجتماعی و سلامت روان فراگیران از کودکی تا بزرگسالی به نگارش درآمده است. این مقاله با رویکرد مروری–تحلیلی و با استفاده از روش کتابخانه ای، به بررسی مبانی نظری، مهارت های ده گانه زندگی، شواهد تجربی اثربخشی، و راهکارهای عملی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی از طریق تقویت هوش هیجانی، خودآگاهی، همدلی و مهارت های ارتباطی، تاثیر معناداری بر بهبود تعاملات اجتماعی، کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و افزایش سازگاری دانش آموزان دارد. یک مطالعه نیمه آزمایشی بر روی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه نشان داد که آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری موجب افزایش بهزیستی روان شناختی، بهبود سازگاری اجتماعی و کاهش راهبردهای منفی تنظیم شناختی هیجان می شود (P<۰.۰۵). مطالعه دیگری بر روی دانش آموزان سال اول متوسطه نشان داد که آموزش مهارت های زندگی موجب افزایش سازگاری فردی–اجتماعی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (P<۰.۰۱). یک مرور نظام مند بر روی مداخلات ارتقای سلامت روان در کشورهای با درآمد کم و متوسط نشان داد که برنامه های ساختاریافته مهارت های زندگی و تاب آوری، اثرات مثبتی بر عزت نفس، انگیزه و خودکارآمدی دانش آموزان دارند. همچنین، یک کارآزمایی تصادفی شده بر روی نوجوانان بزهکار نشان داد که آموزش مهارت های زندگی می تواند سلامت روان عمومی آنان را بهبود بخشد. نتیجه گیری می شود که آموزش مهارت های زندگی، به عنوان یک رویکرد پیشگیرانه و ارتقایی، می تواند از کودکی تا بزرگسالی به تقویت تاب آوری، بهبود سازگاری اجتماعی و ارتقای سلامت روان فراگیران کمک کند و این امر نیازمند ادغام این آموزش ها در برنامه های درسی، توانمندسازی مربیان و فراهم سازی زیرساخت های لازم است.

نویسندگان

طوبی نیکخو

کارشناسی ارشد، روانشناسی عمومی

صابر سلیمی

کارشناسی ارشد، حسابداری

ساره حسین بر

فوق لیسانس، الهیات و معارف اسلامی

ثریا سپاهی سرجو

لیسانس، حسابداری