سنجش اثر بخشی بازخوردهای عاطفی مثبت بر پایبندی بر قواعد جمعی وپیشرفت شناختی محصلان مقاطع

هدف پژوهش حاضر، سنجش اثربخشی بازخوردهای عاطفی مثبت بر پایبندی به قواعد جمعی و پیشرفت شناختی دانش آموزان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش اجرا، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان مقاطع تحصیلی تشکیل دادند که با روش نمونه گیری خوشه ای در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جای دهی شدند. گروه آزمایش طی جلسات آموزشی معین، مداخله مبتنی بر بازخوردهای عاطفی مثبت شامل تایید، تشویق، همدلی، توجه فردی و تقویت رفتارهای سازنده را دریافت کرد، درحالی که گروه گواه فرایند آموزش متداول را طی نمود. جهت گردآوری داده ها از پرسش نامه استاندارد سنجش پایبندی به قواعد جمعی و آزمون ارزیابی پیشرفت شناختی استفاده شد که روایی صوری و محتوایی آن ها با نظر متخصصان و پایایی آن ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. داده های جمع آوری شده در دو سطح آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی با بهره گیری از مدل تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا) تحلیل شدند. یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که بازخوردهای عاطفی مثبت تاثیر معناداری بر افزایش میزان پایبندی به قوانین کلاسی و بهبود عملکردهای شناختی دانش آموزان گروه آزمایش در مرحله پس آزمون داشته است. همچنین نتایج بیانگر آن بود که این رویکرد از طریق ایجاد جو روانی امن، حس تعلق و انگیزش درونی، زمینه مناسبی را برای مسئولیت پذیری، مشارکت گروهی و ارتقای سطوح یادگیری شناختی فراهم می سازد؛ بنابراین، بهره گیری هدفمند از بازخوردهای عاطفی مثبت می تواند به عنوان ابزاری موثر در مدیریت پویای کلاس و پیشرفت همه جانبه محصلان به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

بازخورد عاطفی مثبت ، پایبندی به قواعد جمعی ، پیشرفت شناختی ، مدیریت کلاس ، دانش آموزان ، یادگیری و آموزش