چگونگی حفظ عدالت آموزشی در کلاس های درس با وجود تفاوت های فردی دانش آموزان در پذیرش فناوری

گسترش فناوری های آموزشی، فرصت های تازه ای برای بهبود کیفیت تدریس، افزایش دسترسی به منابع یادگیری و فراهم کردن تجربه های آموزشی متنوع برای دانش آموزان ایجاد کرده است؛ بااین حال، بهره گیری یکسان از فناوری در کلاس درس الزاما به معنای تحقق عدالت آموزشی نیست. دانش آموزان از نظر میزان آشنایی با فناوری، دسترسی به ابزارهای دیجیتال، سرعت یادگیری، توانایی های شناختی، انگیزه، سبک تعامل با فناوری، شرایط خانوادگی و اجتماعی و میزان اعتمادبه نفس در استفاده از ابزارهای نوین با یکدیگر تفاوت دارند. بنابراین، اگر فناوری بدون توجه به این تفاوت ها در فرایند آموزش وارد شود، ممکن است به جای کاهش نابرابری، شکاف های موجود را افزایش دهد. هدف مقاله حاضر بررسی چگونگی حفظ عدالت آموزشی در کلاس های درس با وجود تفاوت های فردی دانش آموزان در پذیرش فناوری است. این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی و با استفاده از منابع علمی فارسی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که عدالت آموزشی در محیط فناورانه زمانی تحقق می یابد که فناوری به عنوان ابزار انعطاف پذیر و مکمل آموزش مورد استفاده قرار گیرد، نه جایگزینی برای تعامل انسانی و روش های متنوع تدریس. شناسایی تفاوت های فردی، فراهم کردن دسترسی برابر، آموزش تدریجی مهارت های فناورانه، استفاده از روش های ترکیبی، ارائه حمایت بیشتر به دانش آموزان کم برخوردار و طراحی شیوه های ارزشیابی متنوع از مهم ترین راهکارهای حفظ عدالت آموزشی در چنین شرایطی است.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، تفاوت های فردی ، فناوری آموزشی ، پذیرش فناوری ، دانش آموزان ، آموزش ترکیبی ، یادگیری دیجیتال