تاثیر اینرسی سازمانی بر مهارت حل مساله و خودکارآمدی معلمان مقطع ابتدایی شهر قائمشهر

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر اینرسی سازمانی بر مهارت حل مساله و خودکارآمدی معلمان مقطع ابتدایی شهر قائمشهر است. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مقطع ابتدایی شهر قائمشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ به تعداد ۷۵۰ نفر بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۲۵۶ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای بر حسب جنسیت انتخاب شدند. داده ها با استفاده از سه پرسشنامه استاندارد اینرسی سازمانی پوالیتز و کاراهانا (۲۰۱۲)، مهارت حل مساله محمدی و صاحبی (۱۳۹۰) و خودکارآمدی معلمان بهدانی (۱۳۹۵) گردآوری شد. روایی صوری ابزارها به تایید استاد راهنما رسید و ضرایب آلفای کرونباخ برای اینرسی سازمانی، مهارت حل مساله و خودکارآمدی به ترتیب ۰/۸۷، ۰/۸۹ و ۰/۸۵ به دست آمد. تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS و AMOS انجام شد. نتایج مدل ساختاری نشان داد اینرسی سازمانی بر مهارت حل مساله معلمان تاثیر منفی و معنادار دارد (β=-۰/۴۲۶، T=-۸/۹۴۲، p<۰/۰۱) و بر خودکارآمدی معلمان نیز تاثیر منفی و معنادار دارد (β=-۰/۵۱۳، T=-۱۰/۵۷۶، p<۰/۰۱). همچنین شاخص های برازش مدل شامل χ²/df=۱/۰۴۶، RMSEA=۰/۰۱۲، NFI=۰/۹۸۹، CFI=۰/۹۹۸ و IFI=۰/۹۹۸ نشان دهنده برازش مطلوب مدل هستند. بنابراین، کاهش اینرسی سازمانی و ایجاد محیطی منعطف، یادگیرنده و حمایتگر می تواند در تقویت توانمندی های حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت فرایند آموزشی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

اینرسی سازمانی ، مهارت حل مساله ، خودکارآمدی ، معلمان ابتدایی ، مدیریت آموزشی ، قائمشهر