بررسی رابطه بین سواد هوش مصنوعی معلمان و کیفیت تدریس نقش میانجی شایستگی دیجیتال در فرایند آموزش

گسترش روزافزون فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام های آموزشی، ضرورت برخورداری معلمان از دانش و مهارت های مرتبط با این فناوری را بیش از پیش آشکار ساخته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین سواد هوش مصنوعی معلمان و کیفیت تدریس با تاکید بر نقش میانجی شایستگی دیجیتال در فرایند آموزش است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی و مبتنی بر مدل یابی روابط بین متغیرها است. جامعه آماری پژوهش را معلمان دوره ابتدایی تشکیل می دهند که با استفاده از روش نمونه گیری مناسب، نمونه ای از آنان انتخاب خواهد شد. برای گردآوری داده ها از ابزارهای استاندارد سنجش سواد هوش مصنوعی، شایستگی دیجیتال و کیفیت تدریس استفاده می شود و داده های حاصل با استفاده از شاخص های توصیفی و روش های آماری استنباطی مورد تحلیل قرار می گیرند. انتظار می رود یافته های پژوهش نشان دهد که بین سواد هوش مصنوعی معلمان و کیفیت تدریس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و افزایش میزان آگاهی، دانش و توانایی معلمان در استفاده مسئولانه و هدفمند از ابزارهای هوش مصنوعی، با بهبود فرایند تدریس همراه است. همچنین، پیش بینی می شود شایستگی دیجیتال معلمان نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا کند؛ به این معنا که بخشی از تاثیر سواد هوش مصنوعی بر کیفیت تدریس از طریق ارتقای توانایی معلمان در استفاده موثر از فناوری های دیجیتال انتقال می یابد. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های توانمندسازی حرفه ای معلمان در نظام آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

سواد هوش مصنوعی ، معلمان ، کیفیت تدریس ، شایستگی دیجیتال ، فناوری آموزشی ، فرایند آموزش