ولادیمیر لنین؛ رهبر انقلابی یا بنیان گذار یک نظام اقتدارگرا؟ بررسی دیدگاه های موافق و مخالف

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 73

فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RVRTETPD01_765

تاریخ نمایه سازی: 1 مهر 1405

چکیده مقاله:

ولادیمیر ایلیچ لنین یکی از تاثیرگذارترین شخصیت های سیاسی و انقلابی قرن بیستم است که نقش او در انقلاب روسیه، سازمان دهی حزب بلشویک، سرنگونی دولت موقت و شکل گیری نخستین دولت سوسیالیستی، همواره موضوع بحث و اختلاف نظر میان پژوهشگران تاریخ و علوم سیاسی بوده است. ارزیابی شخصیت و میراث سیاسی لنین را نمی توان صرفا در قالب ستایش از یک رهبر انقلابی یا محکومیت یک سیاستمدار اقتدارگرا خلاصه کرد؛ زیرا اندیشه و عملکرد او مجموعه ای از عناصر انقلابی، ایدئولوژیک، سازمانی و اقتدارگرایانه را دربرمی گیرد. طرفداران لنین، وی را متفکری می دانند که در شرایط استبداد تزاری، جنگ جهانی اول، بحران اقتصادی، فقر گسترده و ضعف ساختارهای سیاسی روسیه، توانست یک جنبش انقلابی منسجم ایجاد کند و با تاکید بر پایان جنگ، اصلاح مناسبات مالکیت و انتقال قدرت به شوراها، مسیر جدیدی را در تاریخ سیاسی جهان گشود. از این منظر، لنین نه تنها نظریه پرداز انقلاب، بلکه سازمان دهنده ای عملی بود که توانست میان نظریه مارکسیستی و عمل سیاسی پیوند برقرار کند (لنین، ۱۳۹۹؛ کاتوزیان، ۱۳۹۵). در مقابل، منتقدان معتقدند که الگوی سیاسی لنین از ابتدا ظرفیت تمرکز قدرت در دست حزب پیشتاز را در خود داشت. تاکید بر انضباط حزبی، نقش رهبری کننده حزب، محدودکردن فعالیت مخالفان سیاسی، برخورد سخت با مخالفان انقلاب، انحلال مجلس موسسان و گسترش نهادهای امنیتی از جمله عواملی هستند که سبب شده است برخی مورخان و نظریه پردازان، لنین را یکی از پایه گذاران نظام اقتدارگرای شوروی بدانند (کار، ۱۳۹۲؛ سرویس، ۱۳۹۸). پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با بررسی دیدگاه های موافق و مخالف تلاش می کند نسبت میان اندیشه های انقلابی لنین و پیامدهای اقتدارگرایانه حکومت بلشویکی را تحلیل کند. یافته ها نشان می دهد که هر دو تصویر «رهبر انقلابی» و «بنیان گذار نظام اقتدارگرا» بخشی از واقعیت تاریخی را توضیح می دهند. از یک سو، نقش لنین در سازمان دهی انقلاب، نظریه پردازی درباره حزب و دولت و ایجاد نظم سیاسی جدید غیرقابل انکار است و از سوی دیگر، برخی تصمیم های او زمینه تمرکز قدرت، محدودشدن تکثر سیاسی و تقویت ساختارهای سرکوبگر را فراهم کرد. بنابراین، مناسب ترین ارزیابی از لنین، رویکردی تاریخی و چندبعدی است که میان اهداف نظری، شرایط اضطراری انقلاب و پیامدهای عملی سیاست های او تمایز قائل شود.

نویسندگان

رضا محمدیان

پژوهشگر جامعه شناسی مجموعه شاولد شهر شیراز