نقش راهبردهای تدریس نوین و عوامل محیطی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان

ارتقای کیفیت یادگیری و آموزش، سنگ بنای توسعه پایدار هر جامعه به شمار می رود و همواره در کانون توجه نظام های آموزشی قرار داشته است. با این همه، علیرغم پیشرفت های قابل توجه در دانش علوم تربیتی و گسترش روزافزون فناوری های نوین، سامانه های آموزشی همچنان درگیر چالش هایی چون افت عملکرد تحصیلی، کاهش انگیزه فراگیران و شکاف های آموزشی هستند. پژوهش پیش رو، با رویکردی مروری-تحلیلی و با تکیه بر واکاوی منابع معتبر داخلی و بین المللی در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵، در پی دو هدف اصلی است: نخست، تبیین نظام مند عوامل موثر بر بهبود کیفیت یادگیری در سطح های فردی، معلم محور، محیطی و فناورانه؛ و دوم، ارائه راهکارهای عملیاتی و شواهد محور برای کاهش شکاف بین نظریه و عمل در میدان آموزش. یافته های این واکاوی حاکی از آن است که تحول پایدار در کیفیت آموزش، جز از مسیر یک نگاه کلی نگر (سیستمی) محقق نمی شود؛ نگاهی که توانمندسازی حرفه ای معلمان، شخصی سازی مسیر یادگیری، به کارگیری سنجیده هوش مصنوعی و واقعیت افزوده، و نقش آفرینی فعال والدین را به عنوان اضلاع اصلی تحول معرفی می کند. جمع بندی نهایی مقاله بر ضرورت گذار از پارادایم سنتی و معلم محور به یک الگوی یادگیری سیال، مشارکتی و مادام العمر استوار است و در پایان، بسته ای از پیشنهادهای سیاستی کاربردی برای نهادهای متولی آموزش ارائه می شود.---واژگان کلیدی: مدرسه،یادگیری، دانش آموزان.