نقش یادگیری فعال و مشارکتی در ارتقای کیفیت آموزش و پرورش و توسعه مهارت های قرن بیست ویکم

یادگیری فعال و مشارکتی از رویکردهای نوین آموزشی است که با تغییر نقش دانش آموز از دریافت کننده منفعل اطلاعات به یادگیرنده ای فعال، مسئول و مشارکت جو، می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت آموزش و پرورش داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری فعال و مشارکتی در بهبود فرایند آموزش و یادگیری و همچنین توسعه مهارت های مورد نیاز قرن بیست ویکم انجام شده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعه و بررسی منابع و پژوهش های مرتبط انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری روش های یادگیری فعال و مشارکتی موجب افزایش مشارکت و انگیزه دانش آموزان، تقویت تفکر انتقادی و خلاق، بهبود مهارت حل مسئله، افزایش توانایی برقراری ارتباط موثر و تقویت روحیه همکاری و مسئولیت پذیری می شود. همچنین، این رویکرد آموزشی با فراهم کردن فرصت تعامل، گفت وگو، تجربه و یادگیری از همسالان، زمینه را برای یادگیری عمیق تر و پایدارتر فراهم می کند. نتایج نشان می دهد که یادگیری فعال و مشارکتی علاوه بر بهبود کیفیت فرایند تدریس و یادگیری، می تواند دانش آموزان را برای مواجهه با نیازها و چالش های جامعه در قرن بیست ویکم آماده سازد. بنابراین، توجه به این شیوه های آموزشی و توانمندسازی معلمان برای استفاده موثر از آن ها، از الزامات اساسی نظام آموزش و پرورش پویا و اثربخش به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، یادگیری مشارکتی ، کیفیت آموزش ، آموزش و پرورش ، مهارت های قرن بیست ویکم ، دانش آموزان ، روش های تدریس نوین