نقش آموزش جغرافیای شهری در افزایش آگاهی و مسئولیت پذیری شهروندی دانش آموزان دوره متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش جغرافیای شهری در افزایش آگاهی و مسئولیت پذیری شهروندی دانش آموزان دوره متوسطه اول انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی‑پیمایشی از نوع همبستگی بوده و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵‑۱۴۰۴ می باشد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۸۴ نفر برآورد و به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته شامل دو بخش آگاهی شهروندی (۲۵ گویه) و مسئولیت پذیری شهروندی (۲۰ گویه) با پایایی تاییدشده (آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۷/۰ و ۸۵/۰) بود. یافته ها نشان داد که بین آموزش جغرافیای شهری و آگاهی شهروندی (۵۸/۰=r، ۰۰۱/۰>p) و نیز بین آموزش جغرافیای شهری و مسئولیت پذیری شهروندی (۵۳/۰=r، ۰۰۱/۰>p) دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد که آموزش جغرافیای شهری توان پیش بینی ۳۴ درصد از تغییرات آگاهی شهروندی و ۲۸ درصد از تغییرات مسئولیت پذیری شهروندی را دارد. بر اساس یافته ها، آموزش جغرافیای شهری با رویکردهای عملی و مبتنی بر مشارکت، نقش موثری در ارتقای آگاهی و مسئولیت پذیری شهروندی دانش آموزان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش جغرافیای شهری ، آگاهی شهروندی ، مسئولیت پذیری شهروندی ، دانش آموزان دوره متوسطه اول ، شهروندی فعال