مدل سازی رابطه ی بین هوش هیجانی معلمان و عملکرد یادگیری دانش آموزان

هوش هیجانی معلمان یکی از عوامل مهم در کیفیت فرایند یاددهی یادگیری و شکل گیری محیط مطلوب آموزشی به شمار می رود. معلمانی که از توانایی مناسبی در شناخت و مدیریت هیجان های خود، درک احساسات دانش آموزان، برقراری ارتباط موثر و مدیریت روابط بین فردی برخوردارند، می توانند فضای کلاس را به گونه ای سازمان دهی کنند که دانش آموزان احساس امنیت، حمایت و تعلق بیشتری داشته باشند و با انگیزه بالاتری در فعالیت های یادگیری مشارکت کنند. از سوی دیگر، عملکرد یادگیری دانش آموزان تنها به توانایی های شناختی آنان وابسته نیست و عوامل عاطفی، اجتماعی و ارتباطی نیز در آن نقش دارند. پژوهش حاضر با هدف مدل سازی رابطه بین هوش هیجانی معلمان و عملکرد یادگیری دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی و با رویکرد مدل سازی روابط بین متغیرها در نظر گرفته شده است. در این پژوهش، ابعاد مختلف هوش هیجانی معلمان از جمله خودآگاهی، خودمدیریتی، همدلی و مهارت های ارتباطی به عنوان مولفه های اثرگذار بر فرایند یادگیری مورد توجه قرار گرفته اند. بررسی یافته های پژوهش های ایرانی نشان می دهد که هوش هیجانی معلم می تواند از طریق بهبود خودکارآمدی، کیفیت ارتباط با دانش آموزان، مدیریت کلاس، افزایش مشارکت و ایجاد محیط عاطفی مطلوب، زمینه ارتقای عملکرد یادگیری دانش آموزان را فراهم سازد. همچنین، نتایج نشان می دهد که رابطه میان هوش هیجانی معلم و عملکرد یادگیری، رابطه ای مستقیم و ساده نیست، بلکه متغیرهایی مانند کیفیت تعامل معلم و دانش آموز، انگیزش، خودکارآمدی معلم و شرایط عاطفی کلاس می توانند در این رابطه نقش واسطه ای یا تقویت کننده داشته باشند. بر این اساس، توجه به رشد هوش هیجانی معلمان می تواند یکی از راهبردهای موثر برای ارتقای کیفیت آموزش و بهبود پیامدهای یادگیری دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، معلمان ، عملکرد یادگیری ، دانش آموزان ، خودآگاهی ، همدلی ، مدیریت کلاس ، پیشرفت تحصیلی