بررسی نقش تفاوت های فردی دانش آموزان در انتخاب روش های تدریس و بهبود کیفیت یادگیری

تفاوت های فردی دانش آموزان از جمله عوامل مهم و تاثیرگذار بر فرایند یاددهی یادگیری است که توجه به آن می تواند زمینه انتخاب روش های تدریس متناسب با نیازها، توانایی ها، علایق و ویژگی های شناختی و عاطفی دانش آموزان را فراهم سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تفاوت های فردی دانش آموزان در انتخاب روش های تدریس و بهبود کیفیت یادگیری انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دوره ابتدایی بود که از میان آنان ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه تفاوت های فردی و پرسشنامه کیفیت یادگیری دانش آموزان استفاده شد. داده های گردآوری شده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان و کیفیت یادگیری آنان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، نتایج نشان داد انتخاب روش های تدریس متناسب با تفاوت های شناختی، انگیزشی، عاطفی و سبک های یادگیری دانش آموزان می تواند موجب افزایش مشارکت فعال، درک بهتر مطالب، انگیزه یادگیری و توانایی کاربرد آموخته ها شود. یافته های تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که توجه معلم به تفاوت های فردی می تواند بخش قابل توجهی از تغییرات کیفیت یادگیری دانش آموزان را پیش بینی کند. بر اساس نتایج، استفاده از یک روش تدریس یکسان برای همه دانش آموزان نمی تواند پاسخگوی تنوع موجود در کلاس درس باشد و معلمان لازم است با شناخت ویژگی های فردی فراگیران، از روش های متنوع، انعطاف پذیر و دانش آموزمحور استفاده کنند. بنابراین، توجه نظام مند به تفاوت های فردی و هماهنگ ساختن روش تدریس با ویژگی های دانش آموزان می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت یادگیری و ایجاد فرصت های آموزشی برابر و اثربخش در دوره ابتدایی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

تفاوت های فردی ، روش های تدریس ، کیفیت یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری دانش آموزمحور