تاثیر شیوه ی تدریس معلم بر انگیزه و یادگیری ریاضی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر شیوه تدریس معلمان بر انگیزش تحصیلی و یادگیری در درس ریاضی انجام شد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و تحلیل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم و معلمان ریاضی تشکیل دادند که از میان آنان تعداد ۳۸۰ دانش آموز به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده های پژوهش با استفاده از پرسشنامه شیوه های تدریس، مقیاس انگیزش تحصیلی (AMS) و آزمون استانداردشده یادگیری مفاهیم ریاضی گردآوری شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان انجام گرفت. یافته ها نشان داد که شیوه تدریس فعال و تعاملی همبستگی مثبت و معناداری با انگیزش درونی (r=۰/۵۶,p<۰/۰۱) و یادگیری مفهومی ریاضی (r=۰/۶۲,p<۰/۰۱) دارد. در مقابل، شیوه تدریس سنتی با انگیزش درونی و یادگیری عمیق رابطه منفی، و با انگیزش بیرونی و یادگیری مکانیکی رابطه مثبت نشان داد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که مولفه های شیوه تدریس در مجموع ۴۶ درصد از واریانس نمرات یادگیری ریاضی را تبیین می کنند (R۲=۰/۴۶,p<۰/۰۰۱). بر اساس نتایج به دست آمده، گذار از الگوهای آموزشی انتقال محور و سنتی به رویکردهای فعال، کاوشگرانه و حامی خودمختاری، ضرورتی بنیادین در راستای کاهش اضطراب ریاضی، ارتقای انگیزش درونی و تثبیت درک مفهومی در دانش آموزان به شمار می آید. با توجه به این دستاوردها، متولیان نظام آموزشی چگونه می توانند بازطراحی شیوه های پداگوژیک را در اولویت برنامه های توانمندسازی معلمان قرار دهند؟

کلیدواژه ها:

شیوه های تدریس فعال ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری مفهومی ، آموزش ریاضی ، نظریه خودتعیین گری