تاثیر استفاده از واقعیت مجازی بر انگیزش و مشارکت دانش آموزان در فرایند یادگیری

مقدمه: انگیزش و مشارکت دانش آموزان از پیش شرط های مهم یادگیری پایدارند، اما روش های آموزشی یک سویه و کم تعامل برای همه یادگیرندگان جذابیت و کارآمدی یکسانی ندارند. واقعیت مجازی با ایجاد محیط های فراگیر، تعاملی و شبیه سازی شده، می تواند دانش آموزان را در موقعیت هایی قرار دهد که در آن مشاهده، انتخاب، دست کاری، حل مسئله و دریافت بازخورد امکان پذیر است. روش: این پژوهش به شیوه مروری تحلیلی انجام شد. برای این منظور، مقاله های علمی فارسی و خارجی، پژوهش های تجربی و فراتحلیلی و منابع نظری مرتبط با واقعیت مجازی، انگیزش تحصیلی، مشارکت دانش آموزان، یادگیری تجربی و آموزش تعاملی بررسی شدند. یافته ها: مرور منابع نشان داد واقعیت مجازی از طریق افزایش احساس حضور، کنجکاوی، اختیار، خودکارآمدی، لذت یادگیری و فرصت آزمون و خطا می تواند انگیزش دانش آموزان را تقویت کند. همچنین، تعامل با محیط، مشارکت در فعالیت های گروهی، نقش آفرینی، بازخورد فوری و شبیه سازی موقعیت های واقعی، ابعاد رفتاری، شناختی و عاطفی مشارکت را افزایش می دهد. بااین حال، اثر فناوری به غوطه وری به تنهایی وابسته نیست و عواملی مانند کیفیت سناریو، نقش معلم، تناسب محتوا با هدف درسی، مدت استفاده، سطح سنی، تجربه قبلی و طراحی بازخورد تعیین کننده اند. هزینه، بیماری حرکتی، بار شناختی، تازگی زودگذر، دسترسی نابرابر و احتمال کاهش ارتباط انسانی از محدودیت های مهم هستند. نتیجه گیری: آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی، در صورت طراحی هدفمند و ترکیب با تدریس معلم و فعالیت های واقعی، ظرفیت مناسبی برای ارتقای انگیزش و مشارکت دانش آموزان دارد؛ اما نباید آن را جایگزین کامل کلاس، معلم یا تجربه اجتماعی واقعی دانست.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، یادگیری تعاملی ، یادگیری تجربی ، فناوری آموزشی