بررسی رابطه سبکهای یادگیری دانش آموزان با رشد اجتماعی آنان در مدراس دوره ابتدائی شهرستان قرچک

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبک های یادگیری دانش آموزان با رشد اجتماعی آنان در مدارس دوره ابتدایی انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان دوره ابتدایی تشکیل دادند که از میان آنان، نمونه ای به شیوه نمونه گیری مناسب انتخاب شد. داده های پژوهش با استفاده از پرسشنامه سبک های یادگیری جوی رید و پرسشنامه رشد اجتماعی وایتزمن گردآوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از شاخص های آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار و نیز آزمون های آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام در نرم افزار اس پی اس اس استفاده شد. یافته ها نشان داد که میان سبک های یادگیری دانش آموزان و رشد اجتماعی آنان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، از میان ابعاد سبک های یادگیری، سبک یادگیری گروهی ارتباط بیشتری با رشد اجتماعی دانش آموزان داشت. این نتیجه بیانگر آن است که دانش آموزانی که در فرایند یادگیری، تمایل و توانایی بیشتری برای همکاری، مشارکت، تبادل نظر و انجام فعالیت های مشترک با همسالان دارند، از رشد اجتماعی بالاتری برخوردارند. افزون بر این، سبک های دیداری، شنیداری، جنبشی، لامسه ای و انفرادی نیز می توانند در صورت به کارگیری در محیط های آموزشی فعال و تعاملی، زمینه تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان را فراهم کنند. بر این اساس، توجه به تفاوت های فردی در یادگیری، به تنهایی برای ارتقای رشد اجتماعی کافی نیست؛ بلکه معلمان باید با طراحی فعالیت های گروهی، یادگیری همیارانه، گفت وگوی کلاسی، بازی های آموزشی و حل مسئله مشارکتی، فرصت تعامل اجتماعی معنادار را در کلاس درس فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، رشد اجتماعی ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، یادگیری گروهی ، تعامل اجتماعی ، مدیریت کلاس درس