بررسی ارتباط بین میزان بی تحرکی ناشی از کار با ابزارهای دیجیتال و افت شاخص های آمادگی جسمانی در دانش آموزان

امروزه گسترش ابزارهای دیجیتال در محیط های آموزشی، اگرچه فرصت های متعددی برای دسترسی به اطلاعات، یادگیری تعاملی و ارتباط آموزشی فراهم کرده است، هم زمان می تواند موجب افزایش مدت زمان نشستن و کاهش فعالیت های حرکتی دانش آموزان شود. تداوم این وضعیت ممکن است بر شاخص های مختلف آمادگی جسمانی، از جمله استقامت قلبی تنفسی، قدرت و استقامت عضلانی، انعطاف پذیری، ترکیب بدنی و توانایی های حرکتی تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین میزان بی تحرکی ناشی از کار با ابزارهای دیجیتال و افت شاخص های آمادگی جسمانی در دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعات و شواهد پژوهشی موجود در زمینه فعالیت بدنی، سواد بدنی، سبک زندگی کم تحرک و آمادگی جسمانی دانش آموزان انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که افزایش زمان اختصاص یافته به فعالیت های نشسته و استفاده طولانی مدت از ابزارهای دیجیتال می تواند با کاهش فرصت مشارکت دانش آموزان در فعالیت های بدنی روزانه همراه باشد. همچنین، کاهش فعالیت حرکتی می تواند زمینه ساز افت تدریجی برخی مولفه های آمادگی جسمانی، افزایش شاخص توده بدنی و کاهش شایستگی های حرکتی شود. بررسی شواهد ایرانی نیز نشان می دهد که سطح سواد بدنی دانش آموزان در سنین مدرسه در وضعیت مطلوبی قرار ندارد و عواملی مانند سن، جنسیت و شاخص توده بدنی با وضعیت سواد بدنی آنان ارتباط دارند (ولدی و حمیدی، ۱۳۹۹). بر این اساس، استفاده از فناوری دیجیتال در آموزش باید همراه با برنامه ریزی برای حفظ تحرک و فعالیت بدنی دانش آموزان باشد تا بهره گیری از فناوری به قیمت کاهش سلامت جسمانی آنان تمام نشود.

کلیدواژه ها:

ابزارهای دیجیتال ، بی تحرکی ، فعالیت بدنی ، آمادگی جسمانی ، دانش آموزان ، سواد بدنی ، سبک زندگی کم تحرک