آموزش «هوش هیجانی» از طریق داستان های قرآنی و ایرانی

چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش هوش هیجانی از طریق داستان های قرآنی و ایرانی بر مولفه های هوش هیجانی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه دوم متوسطه ی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود. نمونه ی پژوهش شامل ۶۰ دانش آموز بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ی هوش هیجانی بار-ان (۱۹۹۷) بود. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ی ۹۰ دقیقه ای، آموزش هوش هیجانی بر اساس داستان های قرآنی و ایرانی دریافت کرد و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای انجام شد. نتایج نشان داد که آموزش هوش هیجانی از طریق داستان های قرآنی و ایرانی به طور معناداری موجب افزایش نمرات هوش هیجانی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد (p < ۰/۰۵). یافته های پژوهش حاکی از آن است که داستان های قرآنی با محتوای غنی از آموزه های اخلاقی و عاطفی، همراه با داستان های ایرانی از شاهنامه، گلستان و مثنوی، می توانند به عنوان ابزارهای آموزشی موثر برای پرورش هوش هیجانی در دانش آموزان عمل کنند.واژگان کلیدی: هوش هیجانی، داستان های قرآنی، داستان های ایرانی، روایت درمانی، آموزش، تربیت دینی، ادبیات فارسی