طراحی کلاس بدون دیوار با فناوری واقعیت مجازی

هدف از پژوهش حاضر، طراحی مدل «کلاس بدون دیوار» با بهره گیری از فناوری واقعیت مجازی و سنجش روایی و کاربردپذیری آن از دیدگاه صاحب نظران حوزه فناوری های آموزشی بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، آمیخته با طرح اکتشافی متوالی است. در بخش کیفی، مبانی نظری و مفهومی طراحی از طریق مطالعه اسنادی و مصاحبه با خبرگان استخراج شد و در بخش کمی، پرسشنامه محقق ساخته براساس مولفه های شناسایی شده تدوین گردید. جامعه آماری شامل ۴۵ نفر از خبرگان فناوری آموزشی، برنامه ریزی درسی و روان شناسی تربیتی در استان های تهران و البرز در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که ۳۸ نفر پرسشنامه را تکمیل کردند. روایی محتوایی با استفاده از نسبت روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVI) و روایی سازه با تحلیل عاملی تایید شد. پایایی ابزار با ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۲) محاسبه شد. داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها و آزمون تی تک نمونه ای تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمامی ابعاد طراحی کلاس بدون دیوار شامل معماری محتوا، تعامل فراگیر، خودمختاری یادگیرنده، بازخورد چندحسی، حضور اجتماعی و ارزیابی پیوسته از دیدگاه خبرگان بالاتر از سطح متوسط ارزیابی شده است (p < ۰/۰۰۱). یافته ها حاکی از آن است که مدل پیشنهادی از روایی قابل قبولی برخوردار بوده و می تواند به عنوان چارچوبی بنیادین برای اجرای کلاس های بدون دیوار مبتنی بر واقعیت مجازی در محیط های یادگیری رسمی و غیررسمی مورد استفاده قرار گیرد.واژگان کلیدی: واقعیت مجازی، کلاس بدون دیوار، طراحی آموزشی، یادگیری فراگیر، فناوری آموزشی.