بررسی سیر نظرات مفسران فریقین ذیل آیه ۸۲ سوره نساء از قرن دوم تا قرن پانزدهم و ارتباط آن با اعجاز قرآن

از جمله مسائلی که برخی افراد آن را به عنوان نقصی برای قرآن مطرح کرده اند «اختلاف آیات قران» است. آنها به گمان خود قرآن را کتابی متناقض با آیات پراکنده معرفی می کنند و چون برای آن منبع الهی قائل نیستند به دنبال اشکالات ظاهری و محتوایی قرآن می گردند. اندیشمندان اسلامی نیز، به تناسب علم و دانش خویش، این سوالات را مورد بررسی قرارداده و برای آن پاسخ مناسب ارائه نموده اند. شایان ذکر است که از صدر اسلام نیز چنین مباحثی مطرح بوده و بزرگانی چون علی (ع) به آنها پاسخ داده اند. در این تحقیق سعی شده نظرات مفسران فریقین، از قرن دوم تا قرن پانزدهم مورد کنکاش قرار گیرد. عمدتا نظرات یکسانی ارائه شده و وجود اختلاف در قرآن رد شده است اما در قرن پنجم، شیخ طوسی وجود اختلاف قراءت در قران را می پذیرد و عده ای از شیعیان نیز از وی پیروی می کنند و این در حالی است که هیچ یک از مفسران سنی با وجود معتقد بودن به قرائات سبعه این دیدگاه را در تفاسیرشان نیاورده اند. مشکل اساسی کسانی که به وجود اختلاف در قران معتقدند، عدم توجه به اسلوب ویژه قرآن و ساختار منحصر به فرد آن است. آیاتی که به ظاهر متناقض به نظر می رسند گاهی در حکم محکم و متشابه، ناسخ و منسوخ، مطلق و مقید و .... است که عده ای به دلیل نا آگاهی و بعضا غرض ورزی آن را دال بر تناقض میدانند. به دلیل جایگاه ویژه قرآن و اثر نامطلوب شبهات در اذهان، لازم است که این دیدگاهها و اهدافشان مورد بررسی قرارگیرید. همچنین مشخص گردد که با توجه به جنبه هدایتی قرآن و اسلوب ویژه آن در بیان معارف الهی، این نحوه بیان مطالب، از نقاط قوت قرآن و از جنبه های اعجاز آن می باشد.

کلیدواژه ها:

قرآن ، تفسیر ، مفسر ، آیه ۸۲ نساء ، عدم اختلاف