بررسی تاثیر «نورپردازی هوشمند» بر تمرکز دانش آموزان در کلاس درس

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سامانه های نورپردازی هوشمند بر میزان تمرکز و توجه شناختی دانش آموزان در محیط کلاس درس انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی–پیمایشی بود که با طرح شبه آزمایشی پیش آزمون و پس آزمون همراه شد تا تغییرات سطح توجه دانش آموزان در مواجهه با شرایط نورپردازی هوشمند سنجیده شود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها تعداد ۱۸۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که بر اساس مقیاس درگیری شناختی مرتبط با توجه طراحی شد و روایی صوری و محتوایی آن با نظر متخصصان فناوری آموزشی و روان شناسی تربیتی تایید شد. پایایی پرسشنامه نیز با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۹۱ به دست آمد. داده های پژوهش با استفاده از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع متغیرها و آزمون تی تک نمونه ای برای مقایسه میانگین نمرات پس آزمون با میانگین نظری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که توزیع نمرات تمرکز دانش آموزان در آزمون کولموگروف–اسمیرنوف از توزیع نرمال پیروی می کند (p > ۰/۰۵) و نتایج آزمون تی تک نمونه ای حاکی از آن بود که میانگین نمره تمرکز دانش آموزان در شرایط نورپردازی هوشمند به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری است (p < ۰/۰۰۱). بر اساس یافته های به دست آمده، استفاده از نورپردازی هوشمند از طریق تنظیم خودکار دمای رنگ، شدت نور و سازگاری با ریتم شبانه روزی می تواند به طور قابل توجهی موجب افزایش تمرکز، کاهش خستگی بینایی و ایجاد فضای یادگیری مطلوب تر در دانش آموزان شود. ازاین رو، پیشنهاد می شود مدیران و برنامه ریزان آموزشی، سامانه های نورپردازی هوشمند را به عنوان عاملی اثربخش در بهبود عملکرد تحصیلی و درگیری شناختی دانش آموزان در طراحی و نوسازی فضاهای آموزشی مورد توجه قرار دهند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: نورپردازی هوشمند ، تمرکز ، دانش آموزان ، کلاس درس ، محیط یادگیری ، توجه شناختی.