نقش برنامه ریزی آموزشی مدیریت مدرسه در ارتقای شاخص های پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس ریاضی پایه

هدف این پژوهش تبیین نقش برنامه ریزی آموزشی و سبک های مدیریت مدرسه در ارتقای شاخص های پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس ریاضی پایه [ذکر پایه] است. این مطالعه با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و از نوع کاربردی، به بررسی مولفه های کلیدی مدیریت آموزشی بر عملکرد ریاضی پرداخته است. جامعه آماری شامل مدیران و دبیران ریاضی مقطع بوده که با روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد مدیریت آموزشی و تحلیل نمرات نهایی ریاضی دانش آموزان بود. داده های پژوهش با استفاده از مدل تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که برنامه ریزی دقیق آموزشی مبتنی بر نیازسنجی، ارتباط معنادار و مستقیمی با بهبود مهارت های حل مسئله و افزایش نمرات ریاضی دانش آموزان دارد. همچنین سبک مدیریت مشارکتی در مدرسه، زمینه ساز ایجاد محیطی انگیزشی شده و اضطراب ریاضی دانش آموزان را به شکل چشمگیری کاهش داده است. بر اساس یافته ها، مشخص شد که میان مدیریت منابع انسانی (توانمندسازی معلمان ریاضی) و کارایی آموزشی، رابطه مثبت و تاییدشده ای برقرار است. در نهایت، الگوی پیشنهادی پژوهش بر پایه تقویت نظارت بالینی و حمایت های آموزشی مستمر تاکید دارد تا شاخص های پیشرفت ریاضی ارتقا یابد. این یافته ها ضرورت بازنگری در برنامه های راهبردی مدیریت مدارس را برای حل چالش های یادگیری درس ریاضی به ویژه در پایه های پایه حساس تحصیلی برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: برنامه ریزی آموزشی ، مدیریت مدرسه ، پیشرفت تحصیلی ، درس ریاضی ، یادگیری مشارکتی ، نظارت بالینی ، اضطراب ریاضی.