کلیدواژه ها: نسل آلفا، یادگیری دیجیتال، انگیزه تحصیلی، کلاس درس آینده، بومیان دیجیتال، هوش مصنوعی در آموزش

مدیریت کلاس درس به عنوان یکی از ارکان اساسی فرایند یاددهی-یادگیری، در دهه های اخیر دستخوش تحولات پارادایمی عمیقی شده است که آن را از رویکردهای سنتی و کنترل محور به سمت راهبردهای نوین، مشارکتی و یادگیرنده محور سوق داده است. مقاله مروری حاضر با هدف واکاوی جامع مدیریت کلاس درس با رویکردهای نوین انجام شده و از روش مرور نظام مند ادبیات و تحلیل موضوعی منابع علمی داخلی و بین المللی بهره برده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که رویکردهای نوین مدیریت کلاس درس بر چهار محور اساسی استوارند: نخست، گذار از مدیریت واکنشی به مدیریت پیشگیرانه که بر ایجاد جو روانی-اجتماعی مثبت، آموزش صریح قوانین و رویه ها، و نظارت فعال استوار است؛ دوم، کاربست رویکردهای مشارکتی و تعاملی که از طریق یادگیری گروهی، حل مسئله مشترک و ساخت دانش به صورت جمعی، به مدیریت کلاس های ناهمگون و متنوع کمک می کند؛ سوم، تلفیق نظریه های رفتارگرایی، انسان گرایی و ساخت گرایی در قالب مدل های تلفیقی که معلم را به مثابه رهبر-تسهیل گر توانمند در تعادل بخشی میان کنترل، رابطه و توانمندسازی فکری دانش آموزان معرفی می کند؛ و چهارم، بهره گیری از فناوری های آموزشی و راهبردهای نوینی همچون ذهن آگاهی، یادگیری معنی دار و ارزیابی مبتنی بر شایستگی که انگیزه درونی و مشارکت فعال دانش آموزان را تقویت می کنند. نتایج حاکی از آن است که اثربخشی مدیریت کلاس درس در گرو انعطاف پذیری معلم در انتخاب راهبردهای متناسب با زمینه، توجه به تفاوت های فردی و رشدی دانش آموزان، و تعامل پویا میان کنترل ساختاریافته و فضای یادگیری حمایتی است. پژوهش حاضر همچنین بر ضرورت توسعه حرفه ای مستمر معلمان و بازنگری در سیاست های آموزشی به منظور کاهش تراکم کلاس ها و فراهم سازی زیرساخت های لازم برای اجرای رویکردهای نوین تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: مدیریت کلاس درس ، رویکردهای نوین ، مدیریت پیشگیرانه ، یادگیری مشارکتی ، جو روانی-اجتماعی ، ساخت گرایی.