همکاری مدیریت و پرورشی در کاهش آسیب های اجتماعی دانش آموزان

هدف: آسیب های اجتماعی نظیر پرخاشگری، قلدری، انزواطلبی و گرایش به رفتارهای پرخطر، سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را تهدید می کند و مدارس به عنوان نخستین نهاد رسمی مواجه با این پدیده، نقشی محوری در پیشگیری و مداخله دارند. این پژوهش با هدف تبیین ضرورت و ابعاد همکاری میان مدیریت و پرورشی در کاهش آسیب های اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. روش: مقاله به روش توصیفی-تحلیلی و با مرور منابع معتبر داخلی و خارجی شامل مقاله های علمی، آیین نامه های اجرایی وزارت آموزش و پرورش و گزارش های طرح های ملی مانند «نماد» تدوین شده است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که هم افزایی میان مدیریت مدرسه و معاونت پرورشی، شرط اساسی اثربخشی برنامه های تربیتی و پیشگیرانه است. معاون پرورشی به عنوان محور تعامل، شناسایی و مداخله گری عاطفی و مدیریت مدرسه به عنوان پشتیبان ساختاری، تامین کننده منابع و تسهیل گر اجرایی، در کنار یکدیگر می توانند زمینه ساز تربیت تمام ساحتی (با تاکید بر ساحت های اجتماعی، عاطفی و اخلاقی سند تحول بنیادین) شوند. همچنین، مشارکت خانواده ها و نهادهای همکار در قالب نظام مراقبت اجتماعی دانش آموزان، بر ظرفیت مدارس در کاهش این آسیب ها می افزاید. نتیجه گیری: استقرار سازوکارهای همکاری ساختاریافته میان مدیریت و پرورشی، از جمله تشکیل جلسات مشترک منظم، تدوین برنامه عمل سالانه مشارکتی، توانمندسازی کادر آموزشی در حوزه مهارت های اجتماعی و روان شناختی و فعال سازی نظام ارجاع و پیگیری، می تواند به طور معناداری از شدت و فراوانی آسیب های اجتماعی در مدارس بکاهد.

کلیدواژه ها:

آسیب های اجتماعی ، مدیریت مدرسه ، معاونت پرورشی ، هم افزایی ، پیشگیری ، دانش آموزان