نقش رهبری آموزشی مدارس در توسعه فرهنگ پایداری و مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان دختر متوسطه دوم همدان

هدف پژوهش حاضر، تبیین نقش رهبری آموزشی مدارس در توسعه فرهنگ پایداری و مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر همدان است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش، توصیفی همبستگی با رویکرد کمی طراحی شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر همدان بود که نمونه ای از آنان با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب می شود. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های سنجش رهبری آموزشی، فرهنگ پایداری مدرسه و مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان است. روایی محتوایی ابزارها با نظر متخصصان حوزه مدیریت آموزشی و محیط زیست بررسی و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ ارزیابی می شود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل می شوند. الگوی تحلیلی پژوهش بر این فرض استوار است که رهبری آموزشی از طریق ایجاد چشم انداز مشترک، الگوسازی رفتاری، حمایت از نوآوری، تقویت مشارکت دانش آموزان و سازمان دهی فعالیت های مدرسه، فرهنگ پایداری را ارتقا می دهد. همچنین، فرهنگ پایداری مدرسه با فراهم ساختن تجربه های عملی در زمینه مصرف مسئولانه منابع، کاهش پسماند، حفاظت از فضای سبز و مشارکت جمعی، مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان را تقویت می کند. انتظار می رود نتایج نشان دهد رهبری آموزشی افزون بر اثر مستقیم، از مسیر فرهنگ پایداری نیز بر مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان اثر مثبت دارد. بر این اساس، توجه به پایداری در برنامه های عملیاتی مدارس و توانمندسازی رهبران آموزشی ضرورتی تربیتی و اجتماعی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

رهبری آموزشی ، فرهنگ پایداری ، مسئولیت پذیری زیست محیطی ، دانش آموزان دختر ، مدارس متوسطه دوم