مقایسه اثربخشی روش تدریس معکوس و تدریس سنتی بر عملکرد تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روش تدریس معکوس و تدریس سنتی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دبیرستانی یک شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که ۶۰ نفر (۳۰ نفر در گروه تدریس معکوس و ۳۰ نفر در گروه تدریس سنتی) به صورت تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون عملکرد تحصیلی ۱۰۰ امتیازی و پرسشنامه ۲۰ گویه ای پژوهشگری برای سنجش انگیزش، خودتنظیمی، مدیریت بار شناختی و درگیری بود که روایی محتوایی (V ایکن = ۰/۸۴) و پایایی آلفای کرونباخ (α = ۰/۸۷) آن تایید شد. داده ها با آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای در سطح معناداری ۰/۰۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که داده ها توزیع نرمال دارند (p > ۰/۰۵). میانگین عملکرد تحصیلی گروه تدریس معکوس (M = ۸۲/۴۰، SD = ۹/۸۰) به طور معناداری بالاتر از میانگین مرجع بود (t = ۱۷/۷۳، p < ۰/۰۰۱)، در حالی که میانگین گروه تدریس سنتی (M = ۵۸/۱۰، SD = ۱۲/۴۰) تفاوت معناداری با میانگین مرجع نداشت (t = ۳/۵۵، p = ۰/۰۰۱). گروه تدریس معکوس در انگیزش، خودتنظیمی، مدیریت بار شناختی و درگیری نیز نمرات معنادارا بالاتری داشت. یافته ها نشان می دهد که تدریس معکوس نسبت به تدریس سنتی در ارتقای عملکرد تحصیلی و متغیرهای یادگیری مرتبط اثربخشی بیشتری دارد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تدریس معکوس ، تدریس سنتی ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری فعال ، یادگیری خودتنظیم شده