مدل یابی پیشرفت زبان انگلیسی بر اساس خودتنظیمی، انگیزش و خودکارآمدی یادگیری

مقدمه: پیشرفت در یادگیری زبان انگلیسی به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های عصر جهانی شدگی، همواره در کانون توجه پژوهشگران حوزه آموزش زبان قرار داشته است. با این حال، علی رغم حجم گسترده پژوهش های انجام شده، همچنان پرسش های اساسی درباره عوامل موثر بر موفقیت در یادگیری زبان انگلیسی باقی مانده است. پژوهش های جدید نشان می دهد که متغیرهای روان شناختی نظیر خودتنظیمی، انگیزش و خودکارآمدی، نقش تعیین کننده ای در پیشرفت تحصیلی زبان آموزان ایفا می کنند . هدف این مقاله مروری، تحلیل و تلفیق انتقادی ادبیات موجود درباره مدل یابی پیشرفت زبان انگلیسی بر اساس خودتنظیمی، انگیزش و خودکارآمدی یادگیری و ارائه چارچوبی مفهومی برای درک بهتر روابط میان این متغیرهاست.روش شناسی: این پژوهش با رویکرد مروری نظام مند و تحلیل محتوای کیفی، به بررسی منابع علمی معتبر منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۶ در پایگاه های داده معتبر نظیر Scopus، ScienceDirect، و ERIC پرداخته و با استفاده از روش های تحلیل موضوعی، الگوهای غالب در ادبیات مدل یابی پیشرفت زبان انگلیسی را استخراج کرده است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که ادبیات موجود در چهار محور اصلی قابل دسته بندی است: (۱) نقش خودتنظیمی در پیشرفت زبان انگلیسی که شامل راهبردهای شناختی، فراشناختی و مدیریت منابع می شود و پژوهش ها نشان داده اند که خودتنظیمی به عنوان یک پیش بینی کننده معنادار عملکرد زبانی عمل می کند نتیجه گیری: مدل یابی پیشرفت زبان انگلیسی بر اساس خودتنظیمی، انگیزش و خودکارآمدی یادگیری، نیازمند رویکردی جامع و یکپارچه است که هم زمان به روابط مستقیم و غیرمستقیم این متغیرها توجه داشته باشد. مقاله حاضر با ارائه تحلیل جامع از وضعیت موجود و شناسایی شکاف های پژوهشی، چارچوبی مفهومی برای درک بهتر روابط میان این متغیرها تدوین کرده و مسیر پژوهش های آتی را ترسیم می نماید. یافته های این مطالعه می تواند به طراحان برنامه های درسی، مدرسان زبان و پژوهشگران در توسعه رویکردهای موثرتر برای ارتقای پیشرفت زبان انگلیسی کمک کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: خودتنظیمی ، انگیزش ، خودکارآمدی ، پیشرفت زبان انگلیسی ، یادگیری زبان خارجی ، مدل یابی معادلات ساختاری.