بازطراحی فرایند تدریس و یادگیری در عصر هوش مصنوعی مولد

ظهور هوش مصنوعی مولد به عنوان یکی از تحول آفرین ترین فناوری های قرن حاضر، مرزهای سنتی تدریس و یادگیری را در نظام های آموزشی به چالش کشیده و ضرورت بازطراحی بنیادین فرایندهای آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. هوش مصنوعی مولد با تکیه بر مدل های پیشرفته یادگیری عمیق و معماری های ترنسفورمر، توانایی تولید محتوای نوین اعم از متن، تصویر، صوت و ویدئو را با کیفیتی نزدیک یا حتی فراتر از تولیدات انسانی داراست . این قابلیت، در بستر آموزش و یادگیری می تواند به معنای تولید خودکار طرح درس، آزمون های تشخیصی، محتوای چندرسانه ای، شبیه سازی های تعاملی و ایفای نقش به عنوان مربی مجازی هوشمند باشد. با این حال، ادغام این فناوری در آموزش بدون تاملات عمیق تربیتی و طراحی آموزشی هدفمند، خطراتی همچون وابستگی مفرط، کاهش تعامل شناختی اصیل و تضعیف مهارت های تفکر انتقادی را به همراه دارد . پژوهش حاضر با روش مروری تحلیلی و با هدف بررسی ابعاد گوناگون بازطراحی فرایند تدریس و یادگیری در عصر هوش مصنوعی مولد تدوین شده است. یافته های این مرور نشان می دهد که اثربخشی هوش مصنوعی مولد در آموزش به شدت وابسته به طراحی آموزشی و راهنمایی انسانی است و رویکردهای دانش آموزمحور و داربست زده به نتایج یادگیری بهتری می انجامد، در حالی که استفاده بدون قید و شرط، خطر تضعیف یادگیری عمیق و خودتنظیم شده را در پی دارد . همچنین، چالش های اخلاقی مانند سوگیری الگوریتمی، نقض حریم خصوصی داده ها، توهم زایی مدل های زبانی و مسائل مربوط به صداقت آکادمیک، ضرورت تدوین سیاست های نهادی شفاف و چارچوب های اخلاقی جامع را ایجاب می کند . این مقاله با ارائه چارچوبی چندلایه برای هدایتگری هوش مصنوعی در آموزش، بر لزوم بازنگری در نقش معلم از مصرف کننده ابزارهای هوش مصنوعی به طراح و خالق نظام های آموزشی هوشمند تاکید می ورزد و مسیرهای پژوهشی آینده را در قالب مطالعات طولی و تجربی بیشتر ترسیم می نماید.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: هوش مصنوعی مولد ، بازطراحی تدریس ، یادگیری عمیق ، طراحی آموزشی ، سواد هوش مصنوعی ، اخلاق آموزشی ، چارچوب هدایتگری