تاثیر هوش مصنوعی بر هماهنگی سبک یادگیری و روش تدریس در دانش آموزان

پیشرفت سریع فناوری های هوش مصنوعی در سال های اخیر، نظام های آموزشی را دستخوش تحولات بنیادین کرده است. یکی از مهم ترین کاربردهای این فناوری در حوزه آموزش، سیستم های توصیه گر هوشمند هستند که با تحلیل داده های رفتاری، شناختی و عاطفی دانش آموزان، محتوای آموزشی متناسب با نیازهای فردی آنان را پیشنهاد می دهند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر سیستم های توصیه گر مبتنی بر هوش مصنوعی بر هماهنگی میان سبک های یادگیری دانش آموزان و روش های تدریس معلمان است. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با مرور نظام مند ادبیات موجود، مصاحبه با متخصصان و تحلیل نمونه های کاربردی در محیط های آموزشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سیستم های توصیه گر می توانند با شناسایی دقیق سبک یادگیری هر دانش آموز (دیداری، شنیداری، جنبشی، خواندنی/نوشتاری) و پیشنهاد راهبردهای تدریس متناسب، شکاف میان سبک یادگیری و روش تدریس را کاهش دهند. همچنین این سیستم ها با ارائه بازخورد لحظه ای، شخصی سازی مسیر یادگیری و پیش بینی عملکرد تحصیلی، به بهبود انگیزه، مشارکت و عملکرد دانش آموزان کمک می کنند. با این حال، چالش هایی نظیر حریم خصوصی داده ها، سوگیری الگوریتمی، هزینه های پیاده سازی و مقاومت معلمان در برابر فناوری نیز شناسایی شده است. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که بهره گیری هوشمندانه و اخلاق محور از سیستم های توصیه گر، می تواند به هماهنگی موثرتر سبک یادگیری و روش تدریس منجر شود و کیفیت یادگیری را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی ، سبک یادگیری ، روش تدریس.