تاثیر سواد دیجیتال بر اعتماد معلمان و تمایل آنان به استفاده از ابزارهای آموزشی هوشمند

اعتماد معلمان به ابزارهای دیجیتال به عنوان یک سازه بنیادین و تعیین کننده در موفقیت تحول دیجیتال نظام های آموزشی، نقشی محوری در چگونگی ادغام تکنولوژی در فرآیندهای یاددهی-یادگیری ایفا می کند و در این پژوهش تلاش شده است تا با واکاوی دقیق ابعاد این اعتماد، چالش های زیربنایی و فرصت های پیش رو در زیست بوم آموزش مدرن مورد مداقه قرار گیرد چرا که علی رغم سرمایه گذاری های کلان در زیرساخت های فناورانه، همواره شاهد شکافی عمیق میان ابزارهای موجود و کاربرد معنادار آن ها توسط معلمان هستیم که ریشه در ادراکات ذهنی، میزان اثربخشی درک شده و باورهای خودکارآمدی آنان دارد و در این راستا، بررسی سازه هایی همچون سهولت استفاده، سودمندی درک شده، ریسک های ادراک شده از امنیت داده ها و تعامل میان فردی در فضای مجازی نشان می دهد که اعتماد معلم به ابزار، تنها یک تصمیم عقلانی ساده نیست، بلکه محصول یک فرآیند پیچیده روان شناختی است که متاثر از فرهنگ سازمانی، حمایت های نهادی و تجربیات زیسته فردی می باشد و از آنجا که معلمان به عنوان کارگزاران اصلی نظام آموزشی، مسئولیت خطیر تربیت نسل های آتی را بر عهده دارند، هرگونه تردید یا بی اعتمادی نسبت به ابزارهای دیجیتال می تواند منجر به مقاومت منفی، استفاده سطحی یا حتی کنار گذاشتن کامل این ابزارها شود که پیامد آن کاهش کیفیت آموزشی و افزایش نابرابری در دسترسی به فرصت های یادگیری نوین خواهد بود، لذا این پژوهش با تمرکز بر مولفه های اعتماد، تلاش دارد تا انگاره ای جامع از لایه های مختلف این پدیده ارائه دهد که نه تنها شامل ارزیابی های فنی، بلکه دربرگیرنده ابعاد عاطفی و اخلاقی استفاده از فناوری در کلاس درس باشد و با تحلیل داده های حاصل از مطالعات اکتشافی، مشخص می گردد که اعتماد معلمان، تابعی از کیفیت تعامل انسان-رایانه، پیش بینی پذیری رفتار ابزار و میزان شفافیت الگوریتم های آموزشی است که در نهایت، این نوشتار با ارائه رهیافت هایی راهبردی، به دنبال تبیین الگوهایی است که بتواند با ارتقای دانش فناورانه و کاهش اضطراب تکنولوژیک، فضایی از اعتماد پایدار را فراهم آورد تا معلمان بتوانند با اطمینان خاطر، ابزارهای دیجیتال را نه به عنوان مزاحم، بلکه به عنوان توسعه دهنده توانمندی های آموزشی خود به کار گیرند و در این مسیر، ضرورت پیوند میان سیاست گذاری های کلان و نیازهای واقعی معلمان در کف کلاس درس، به عنوان پیش شرط تحول موفق دیجیتال، مورد تاکید قرار می گیرد تا بستری مهیا شود که در آن، اعتماد متقابل میان معلم و تکنولوژی، موتور محرک عدالت آموزشی و ارتقای یادگیری عمیق در قرن بیست و یکم باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی : اعتماد دیجیتال ، پذیرش فناوری ، آموزش نوین ، خودکارآمدی معلمان ، سواد فناورانه