تعلیم و تربیت مبتنی بر اقتصاد خلاق و پرورش مهارت های نوآورانه در دانش آموزان

این مقاله به بررسی چگونگی بازآرایی نظام تعلیم و تربیت در جهت اقتصاد خلاق و پرورش مهارت های نوآورانه در دانش آموزان می پردازد. پژوهش با رویکرد توصیفی-همبستگی و با استفاده از پرسشنامه ای ساختاریافته انجام شده است که بر اساس ابزارهای معتبر علمی شامل آزمون های خلاقیت تورانس (Torrance, ۱۹۷۴)، مقیاس خلاقیت کلاسی (Zhang & Johnson, ۱۹۹۶)، فهرست برداشت های خلاق (Begab & Kaufman, ۲۰۱۳)، مقیاس خودکارآمدی کارآفرینی (Chen, Gundry, & Revenstorf, ۱۹۹۸) و مقیاس رفتار نوآورانه (Scott & Bruce, ۱۹۹۴) تنظیم شده است. داده ها از ۲۵۰ دانش آموز دوره دوم متوسطه جمع آوری شد. نرمال بودن توزیع ها با آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و معناداری میانگین ها نسبت به نقطه خنثی با آزمون تی تک نمونه ای مورد آزمون قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که توزیع متغیرها تقریبا نرمال است و میانگین ها به طور معناداری بالاتر از نقطه خنثی قرار دارند؛ این امر حاکی از سطح متوسط تا بالای مهارت های نوآورانه در شرکت کنندگان است. با این حال، شاخص های شایستگی های اقتصاد خلاق، پایین تر از شاخص های خلاقیت خالص هستند که خلایی میان خلاقیت فردی و ظرفیت های خلاقیت محور بازارمحور را آشکار می سازد. مقاله در پایان پیشنهادهایی برای بازطراحی برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، پیاده سازی یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر طراحی، و تقویت پیوندهای مدرسه با صنایع خلاق محلی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: اقتصاد خلاق ، مهارت های نوآورانه ، خلاقیت دانش آموز ، آموزش ۲۰۳۰ ، خودکارآمدی کارآفرینی ، یادگیری مبتنی بر پروژه.