رتبه بندی معلمان بر اساس «نوآوری دیجیتالی» در تدریس

پژوهش حاضر با هدف رتبه بندی معلمان بر اساس نوآوری دیجیتالی در تدریس انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مقطع متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۴۵۰۰۰ نفر بود که با استفاده از فرمول کوکران، حجم نمونه ۳۸۰ نفر تعیین و به روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ۴۵ سوالی بر اساس طیف لیکرت پنج درجهای بود که روایی آن از طریق روایی محتوایی (نسبت روایی محتوایی و شاخص روایی محتوایی) با نظر ۱۲ نفر از متخصصان فناوری آموزشی و برنامه درسی و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (۰/۹۴) و پایایی ترکیبی (۰/۹۶) تایید شد. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین نوآوری دیجیتالی معلمان در سطح مطلوبی قرار دارد (M=۳.۷۸, SD=۰.۶۵). نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که بین میانگین نمره نوآوری دیجیتالی معلمان و میانگین فرضی جامعه (۳) تفاوت معناداری وجود دارد (t(۳۷۹)=۲۳.۴۵, p<۰.۰۰۱). همچنین، بر اساس نتایج تحلیل عاملی تاییدی، پنج مولفه اصلی شامل «کاربرد ابزارها و سکوهای دیجیتال»، «تولید محتوای الکترونیکی»، «یکپارچگی فناوری با روش تدریس»، «ارزیابی دیجیتالی یادگیری» و «تعامل و همکاری دیجیتال» به عنوان ابعاد نوآوری دیجیتالی در تدریس شناسایی شدند. بر اساس یافته های پژوهش، معلمان از نظر نوآوری دیجیتالی در چهار سطح «نوآور»، «پیشرو»، «میانی» و «عقب مانده» رتبه بندی شدند. این نتایج می تواند برای برنامه ریزی آموزش ضمن خدمت، توسعه حرفه ای معلمان و بهبود نظام ارزیابی عملکرد آنان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: نوآوری دیجیتالی ، تدریس ، رتبه بندی معلمان ، فناوری آموزشی ، توسعه حرفه ای ، یکپارچگی فناوری