نقش «یادگیری سیار» در ارتقای انگیزه پیشرفت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری سیار در ارتقای انگیزه پیشرفت دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران انجام شد. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی و از نظر هدف کاربردی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۸۴ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بر اساس نظریه انگیزه پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) بود که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و روان شناسی تایید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۹ محاسبه شد. به منظور بررسی نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و برای آزمون فرضیه ها از آزمون تی تک نمونه ای استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که یادگیری سیار نقش معناداری در ارتقای انگیزه پیشرفت دانش آموزان دارد (p<۰/۰۱). یادگیری سیار از طریق ویژگی هایی مانند دسترسی پذیری، انعطاف پذیری، شخصی سازی و محتوای تعاملی، انگیزه درونی، باورهای خودکارآمدی و جهت گیری هدفی دانش آموزان را تقویت می کند. نتایج نشان داد میانگین انگیزه پیشرفت دانش آموزان در محیط یادگیری سیار به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری است. بنابراین پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس با طراحی و اجرای برنامه های درسی مبتنی بر یادگیری سیار، زمینه افزایش انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری سیار ، انگیزه پیشرفت ، دانش آموزان دوره متوسطه ، خودکارآمدی ، فناوری آموزشی