سنجش اثربخشی محیط های یادگیری آرام در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه وشکوفایی استعدادهای فردی محصلان

هدف از پژوهش حاضر، سنجش اثربخشی محیط های یادگیری آرام بر کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و ارتقای شکوفایی استعدادهای فردی محصلان بود تا نقش کالبدی و روانی فضا در بهبود فرآیندهای تربیتی تبیین گردد. شیوه پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کاربردی است که داده های آن از طریق مطالعه اسنادی و پیمایش پرسشنامه ای میان معلمان و دانش آموزان گردآوری شده است. روند پژوهش بدین گونه پیش رفت که ابتدا شاخصه های محیط آرام (نور، رنگ، چیدمان و تعاملات مثبت) شناسایی و سپس رابطه آن ها با متغیرهای رفتاری و مهارتی سنجیده شد. مدل تحلیل مطالب در این مطالعه، مبتنی بر تحلیل همبستگی و رگرسیون چندگانه جهت تعیین میزان تاثیرگذاری متغیر مستقل بر متغیرهای وابسته بود. یافته های پژوهش نشان داد که استقرار محیط های یادگیری آرام به طور معناداری موجب کاهش تنش های عصبی و رفتارهای پرخاشگرانه در دانش آموزان می شود و بستری امن برای برون داد خلاقیت فراهم می آورد. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که در فضاهای آموزشی فاقد محرک های تنش زا، تمرکز ذهنی محصلان افزایش یافته و زمینه ساز شکوفایی استعدادهای فردی و ارتقای تاب آوری اجتماعی آنان می گردد، لذا بازطراحی محیط های آموزشی بر اساس استانداردهای روان شناختی ضرورتی انکارناپذیر در نظام تعلیم و تربیت نوین است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: محیط یادگیری آرام ، رفتارهای پرخاشگرانه ، شکوفایی استعداد ، سلامت روان دانش آموزان ، مدیریت کلاس.