بررسی توسعه راهبردهای خود مراقبتی وهوشیارجمعی جهت پایدارسازی نظم در فضاهای متراکم فعالیت گروهی

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل چگونگی توسعه راهبردهای خود مراقبتی و هوشیاری جمعی به منظور پایدارسازی نظم و انضباط پویا در فضاهای متراکم فعالیت های گروهی تدوین شده است. در محیط های پرورشی و آموزشی با تراکم بالا، شکل گیری تنش های تعاملی و برهم خوردن تعادل نظم کلاس اجتناب ناپذیر است؛ از این رو، ارتقای عاملیت فردی از طریق خودمراقبتی هیجانی-رفتاری و هم افزایی آن با حس مسئولیت پذیری مشترک (هوشیاری جمعی) ضرورت می یابد. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد آمیخته (کیفی–کمی) بوده و جامعه مورد بررسی شامل گروه های فعال در محیط های آموزشی با تراکم بالا است که نمونه گیری در بخش کیفی به صورت هدفمند و در بخش کمی با روش تصادفی خوشه ای انجام گرفت. فرایند گردآوری داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد رفتار کلاسی و تاب آوری هیجانی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مربیان و چک لیست های مشاهده سازمان یافته تعاملات گروهی صورت پذیرفت. الگوی تحلیل اطلاعات در بخش کیفی بر پایه تحلیل تماتیک و کدگذاری چندمرحله ای، و در بخش کمی با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که درونی سازی تکنیک های خودمراقبتی نظیر مدیریت هیجان، کاهش استرس موقعیتی و بازتنظیم شناختی، زمینه ساز شکل گیری هوشیاری جمعی و همدلی متقابل میان اعضا می گردد. همچنین مشخص شد پیوند این دو مولفه، با کاهش اصطکاک های رفتاری و ایجاد نظارت همتا، نیاز به مداخله انضباطی بیرونی را به طور معناداری تقلیل می دهد. نتایج نهایی حاکی از آن است که استقرار این راهبردها سبب ارتقای تاب آوری فضاهای متراکم، تعمیق یادگیری مشارکتی و پایدارسازی نظم خودجوش در کارکردهای بلندمدت گروهی می شود.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: خودمراقبتی ، هوشیاری جمعی ، پایدارسازی نظم ، فضاهای متراکم ، یادگیری مشارکتی ، مدیریت کلاس.