تعامل هوش مصنوعی، معلم و دانش آموز در شکل گیری شخصیت

هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های نوظهور، فرایند آموزش و تربیت را با دگرگونی های اساسی روبه رو کرده است. تعامل میان هوش مصنوعی، معلم و دانش آموز می تواند زمینه ساز یادگیری شخصی سازی شده، تقویت تفکر انتقادی، افزایش خلاقیت، خودتنظیمی و مسئولیت پذیری دانش آموزان شود؛ بااین حال، استفاده نادرست یا غیرنظارتی از این فناوری ممکن است به وابستگی، کاهش تعاملات انسانی، تضعیف استقلال فکری و شکل گیری نگرش های غیراخلاقی منجر شود. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تعاملی هوش مصنوعی، معلم و دانش آموز در شکل گیری شخصیت دانش آموزان است. این پژوهش با روش مروری تحلیلی و با استفاده از اسناد علمی، منابع فارسی و لاتین و گزارش های معتبر بین المللی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی به تنهایی قادر به تربیت شخصیت نیست، بلکه در تعامل هدایت شده با معلم و دانش آموز می تواند به ابزاری برای رشد ابعاد شناختی، عاطفی، اجتماعی، اخلاقی و هویتی شخصیت تبدیل شود. در این میان، معلم نقش میانجی، ناظر اخلاقی، الگوی رفتاری و تسهیل گر یادگیری را بر عهده دارد و دانش آموز نیز باید از مصرف کننده منفعل فناوری به کاربر آگاه، نقاد و مسئول تبدیل شود. نتیجه پژوهش تاکید می کند که الگوی مطلوب، «هوش مصنوعی انسان محور و معلم محور» است؛ الگویی که در آن فناوری جایگزین رابطه تربیتی نمی شود، بلکه کیفیت آن را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، معلم ، دانش آموز ، شکل گیری شخصیت ، تربیت اخلاقی ، تفکر انتقادی ، یادگیری شخصی سازی شده