شاخص های ارتباط والدین بافرزندان از دیدگاه قرآن

خانواده نخستین و مهم ترین محیط تربیتی انسان است و نوع ارتباط والدین با فرزندان نقش اساسی در شکل گیری شخصیت، باورها، رفتارها و سلامت روانی و اجتماعی آنان دارد. در آموزه های قرآن کریم، رابطه والدین و فرزندان صرفا رابطه ای مبتنی بر تامین نیازهای مادی نیست، بلکه ارتباطی عاطفی، اخلاقی و تربیتی است که بر پایه محبت، احترام، مسئولیت پذیری، گفت وگو، هدایت و حمایت شکل می گیرد. قرآن کریم در آیات مختلف، ضمن بیان نمونه هایی از روابط والدین و فرزندان، شاخص هایی را برای ارتباط صحیح میان آنان ارائه می کند. محبت و رحمت، احترام متقابل، گفت وگوی حکیمانه، نصیحت و هدایت، توجه به نیازهای عاطفی و معنوی، مسئولیت پذیری والدین، توجه به استقلال و شخصیت فرزند و پرهیز از خشونت و تحقیر، از مهم ترین این شاخص ها به شمار می روند. داستان گفت وگوی حضرت یعقوب(ع) با فرزندان، گفت وگوی حضرت ابراهیم(ع) با حضرت اسماعیل(ع) و سفارش های لقمان به فرزند خود، نمونه هایی از ارتباط تربیتی والدین با فرزندان در قرآن کریم هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی شاخص های ارتباط والدین با فرزندان از دیدگاه قرآن، به تحلیل ابعاد عاطفی، تربیتی، اخلاقی و ارتباطی این رابطه می پردازد. یافته های این بررسی نشان می دهد که در نگاه قرآن، ارتباط موثر والدین با فرزندان بر تعامل دوسویه، محبت، کرامت انسانی، هدایت همراه با حکمت و توجه به تفاوت های فردی استوار است و می تواند زمینه رشد متعادل و تربیت صحیح فرزندان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، خانواده ، والدین ، فرزندان ، ارتباط والدین و فرزندان ، تربیت اسلامی ، محبت ، گفت وگو