بررسی چالش های مدیریت منابع انسانی در مدارس هوشمند و تاثیر آن بر بهره وری سازمانی

گسترش فناوری های هوشمند و تحول دیجیتال، مدرسه را از یک سازمان اداری و آموزشی سنتی به سازمانی داده محور، شبکه ای و پویا تبدیل کرده است؛ تحولی که بیش از آنکه صرفا به تامین تجهیزات فناورانه وابسته باشد، به کیفیت مدیریت منابع انسانی، آمادگی حرفه ای کارکنان و توانایی مدیران در هدایت تغییرات سازمانی وابسته است. در چنین شرایطی، ناتوانی در جذب، توانمندسازی، نگهداشت و ارزیابی نیروی انسانی متناسب با الزامات مدارس هوشمند می تواند ظرفیت فناوری را کاهش داده و در نهایت بهره وری سازمانی را تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل چالش های مدیریت منابع انسانی در مدارس هوشمند و بررسی تاثیر آن بر بهره وری سازمانی انجام شد. پژوهش از رویکرد کیفی و طرح پدیدارشناسی توصیفی بهره گرفت. مشارکت کنندگان شامل ۲۴ نفر از مدیران و کارکنانی بودند که تجربه مستقیم در زمینه مدیریت منابع انسانی و فعالیت در محیط های آموزشی هوشمند داشتند و با استفاده از نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و با استفاده از روش هفت مرحله ای کلایزی تحلیل شد. یافته های فرضی پژوهش نشان داد چالش های مدیریت منابع انسانی را می توان در پنج مضمون اصلی شامل ضعف شایستگی های دیجیتال و حرفه ای، مقاومت در برابر تغییر و فرهنگ سازمانی، دشواری های جذب و نگهداشت نیروی انسانی توانمند، چالش های ارزیابی و انگیزش کارکنان و مسائل مرتبط با زیرساخت و حکمرانی داده ها طبقه بندی کرد. تحلیل یافته ها نشان داد این چالش ها از طریق کاهش کیفیت تصمیم گیری، افزایش اتلاف زمان، کاهش هماهنگی سازمانی، تضعیف انگیزش و محدود کردن استفاده اثربخش از فناوری، بهره وری مدارس را تحت تاثیر قرار می دهند. بنابراین، هوشمندسازی مدرسه زمانی می تواند به بهبود بهره وری منجر شود که همزمان با توسعه زیرساخت های فناورانه، سرمایه انسانی نیز از طریق آموزش مستمر، بازطراحی نقش ها، نظام ارزیابی عملکرد و ایجاد فرهنگ پذیرش تغییر تقویت شود. یافته ها بر ضرورت حرکت از رویکرد ابزارمحور به رویکرد انسان محور در مدیریت مدارس هوشمند تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی ، مدارس هوشمند ، بهره وری سازمانی ، تحول دیجیتال ، شایستگی دیجیتال ، مدیریت تغییر ، فناوری آموزشی