تحلیل نقش و اثربخشی روش های فعال در آموزش علوم انسانی با گذار از سخنرانی به مشارکت

هدف این پژوهش، بررسی و تبیین جایگاه روش های تدریس فعال در ارتقای کیفیت آموزش در رشته های علوم انسانی است. با توجه به انتقادات وارد شده بر روش های سنتی و محوریت استاد در دانشگاه ها، این مطالعه با روش توصیفی-مروری به بررسی این مسئله پرداخته است که چگونه روش های نوین می توانند شکاف میان نظریه و عمل را در علوم انسانی پر کنند. نتایج نشان می دهد که رویکردهایی همچون کلاس معکوس، یادگیری مبتنی بر حل مسئله، و یادگیری مشارکتی، تاثیر معناداری بر افزایش تفکر انتقادی، مهارت های اجتماعی و ماندگاری دانش دانشجویان دارند. با این حال، چالش هایی نظیر مقاومت اساتید، محدودیت های زمانی و ساختار سنتی ارزشیابی نیز وجود دارد. در نهایت، پیشنهاد می شود که اصلاح برنامه های درسی و بازآموزی اساتید در اولویت سیاست های آموزشی قرار گیرد تا بستر لازم برای پیاده سازی این روش ها فراهم شود.

کلیدواژه ها:

روش های فعال ، آموزش علوم انسانی ، کلاس معکوس ، تفکر انتقادی ، دانشجو-محوری