واکاوی نقش معلم در پیوند مفاهیم دینی و زمین شناسی و تاثیر آن بر یادگیری معنادار دانش آموزان

آموزش وپرورش معاصر برای عبور از سطح حفظ و بازگویی مطالب و حرکت به سوی یادگیری معنادار، نیازمند رویکردهایی است که دانش را با تجربه، ارزش و باورهای یادگیرنده پیوند دهند. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی، به بررسی نقش معلم در پیوند آموزه های دینی با مفاهیم علوم زمین و تاثیر آن بر یادگیری معنادار دانش آموزان پرداخته است. مسئله اصلی پژوهش آن است که معلم چگونه می تواند پدیده های زمین شناختی را در چارچوب تربیتی و دینی تفسیر کند تا فهم مفهومی، انگیزش و درگیری شناختی دانش آموزان افزایش یابد. بر این اساس، اهداف پژوهش شامل تبیین ابعاد نقش معلم در تلفیق دین و علوم، بررسی آثار این تلفیق بر مولفه های یادگیری معنادار و ارائه یک چارچوب تربیتی برای تدریس تلفیقی است و فرضیه ی اصلی آن، اثر مثبت نقش معلم در این تلفیق بر یادگیری معنادار دانش آموزان است. یافته ها نشان داد که تدریس تلفیقی، همسو با نظریه های یادگیری معنادار و ادبیات تلفیق تعلیم وتربیت دینی و علوم، فهم مفهومی و انگیزش دانش آموزان را تقویت می کند، هرچند در سطح نمرات آزمون های پایانی، اثرها متوسط و نیازمند استمرار و حمایت نهادی است. با توجه به تایید فرضیه ی اصلی، نتیجه گیری پژوهش آن است که نقش معلم در آموزش تلفیقی دین و علوم زمین، می تواند یکی از راهکارهای موثر در تحقق یادگیری معنادار در بافت آموزش وپرورش اسلامی باشد و توسعه ی این رویکرد در سیاست گذاری و تربیت حرفه ای معلمان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار ، تلفیق دین و علوم ، علوم زمین ، نقش معلم ، آموزش خداباورانه ، تربیت دینی ، میان رشته ای.