یادگیری در مسیر تفاوت ها؛ بررسی نقش آموزش تطبیقی در ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

تفاوت های فردی دانش آموزان از مهم ترین چالش های فرایند یاددهی یادگیری در دوره ابتدایی است؛ زیرا دانش آموزان از نظر توانایی های شناختی، سرعت یادگیری، علایق، پیش دانسته ها، سبک های یادگیری و میزان نیاز به حمایت آموزشی با یکدیگر تفاوت دارند. به کارگیری یک شیوه تدریس یکسان برای همه دانش آموزان می تواند موجب بی توجهی به این تفاوت ها و ایجاد فاصله در میزان یادگیری آنان شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش تطبیقی در ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه گواه در نظر گرفته شد. جامعه پژوهش را دانش آموزان دوره ابتدایی تشکیل دادند که از میان آنان ۶۰ دانش آموز به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش طی یک دوره آموزشی از فعالیت های متناسب با سطح توانایی، سرعت یادگیری، نیازهای آموزشی و علایق دانش آموزان بهره مند شد، در حالی که گروه گواه با روش معمول کلاس آموزش دید. ابزار گردآوری داده ها، آزمون پیشرفت تحصیلی و چک لیست مشاهده عملکرد یادگیری بود. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته های فرضی پژوهش نشان داد میانگین نمرات پیشرفت تحصیلی گروه آزمایش در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش چشمگیری داشته و این افزایش در مقایسه با گروه گواه معنادار بوده است. همچنین، آموزش تطبیقی موجب افزایش مشارکت، کاهش تفاوت عملکردی میان دانش آموزان و تقویت احساس توانمندی آنان شد. بر اساس یافته ها، آموزش تطبیقی می تواند با فراهم کردن فرصت های یادگیری متناسب با ویژگی های فردی دانش آموزان، زمینه ارتقای کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

آموزش تطبیقی ، تفاوت های فردی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری شخصی سازی شده ، دانش آموزان ابتدایی